Μέρα πρώτη και φαρμακερή

Έτοιμη η βαλίτσα επιτέλους και αναχορώ για το αεροδρόμιο του Ηρακλείου, κανω τα check in και τις αναμονές και φεύγω για Άμστερνταμ. Ταξιδεύω με την Transavia η οποία έχει όμορφο αεροπλανάκι με περιποιημένα καθίσματα και οθόνες επίπεδες, αλλά μέχρι εκεί ήταν η ομορφιά του, γιατι μετά απο λίγο αντί για φαγητό ήρθε ένας τιμοκατάλογος για τα φαγητά, κόμα και το νερό 2 ευρώ το είχαν. Τουλάχιστο οι οθονούλες είχαν τις ταινίες και τις σειρές στα αγγλικά με ολανδικούς υπότιτλους και μπόρεσα να παρακολουθήσω, ώστε να περάσει η ώρα. Ήταν κε ένας μπόμπιρας 3 χρονών, δύο καθίσματα πιο μπροστά που έιχαμε κάνει φιλίες απο το check in και γυρνούσε κάθε λίγο και χαμογελούσε. Έπιασα και το παράθυρο :P

Σε κάποια στιγμή στο εξωτερικό τζάμι μου δυμιουργήθηκαν κρύσταλοι νερού απο το κρύο.

Η προσγείωση έγινε μιά χαρά αλλά για να φτάσει το αεροπλάνο στη φυσούνα διάνυσε όλο το αεροδρόμιο κάνοντας 15 λεπτά. Και αυτό ήταν η αρχή γιατί άλλη τόση ώρα περπατόύσα για να βγώ απο το αεροδρόμιο, και αφού πήρα το λεωφορείο μια ώρα μετά έκανε αλλά 15 λεπτά για να διανύσει το χώρο του αεροδρομίου, και πολή ώρα ακόμα για να φτάσω στο Central Station.



Όταν εύτασα η πρώτη μου δουλειά ήταν να ενημερώσω την Ειρήνη ότι έφτασα, έλα όμως που το κινητό για κάποιο λόγο ππεισματικά δεν έκανε την κλήση που ήθελα, και έτσι κατέληξα να πεδεύομαι να προσπαθώ να πάρω τηλέφωνο απο καρτοθάλαμο με την πιστωτική κάρτα, και που τελικά ούτε εκεί τα κατάφερα. Αλλά όπως πάντα τα Gadget με βγάζουν ασπροπρόσωπο, γιατί άνοιξα το MSN στο κινητό και έιδοποίησα την Ειρήνη, άνοιξα και το GPS για περάσει η ώρα, και χάρηκα την τεχνολογική μου στιγμή.

Στο Central Station με υποδέχτηκαν δύο υπέροχες παρουσίες, στις τρείς το βράδυ καβάλα σε ποδήλατα του παγκοσμίου. Δικαβαλιά η Ειρήνη με την φίλη της, δικαβαλιά και εγο με την τσάντα μου ξεκινήσμε για το σπίτι. Μετά απο πολύ χρονο, 30 δευτερόλεπτα, το αγάπησα το γ@#!# το μέρος. Ήταν σαν ....., ....., τελικά ήταν προτόγνωρο να ποδηλατείς γύρω απο τα ποτάμια, πάνω σε πλακόστρωτο και να περνάς κάτω απο γέφυρες μυρίζοντας την υγρασία. Στιγμιαία σκεύτηκα να μην κοιμάμαι τα βράδια αλλά να ποδηλατώ όσο μπορώ το Άμστερνταμ και το πρωί πάλι το ίδιο. Τα πρώτα λεπτά πάντως ήταν πολύ ατμοσφαιρικά.

Τελικά φτάσαμε στην οδό Grote Bickersstraat όπου βρίσκονται οι φοιτητικές εστίες και ξεναγήθηκα στο παλάτι της Ειρήνης. Είναι ένα πολύ γλυκό μονόχωρο δωμάτιο, με μπάνιο, κίτρινο πάτωμα, έτοιμες βάφλες με μεράντα, τοστ με μαγιονέζα και ημιαποβουτηρωμένο γάλα. Οστώσο μερικά απο τα τελευταία αντικείμενα δεν άντεξαν για πολύ, γιατί πεινούσα. Έχει και κάτι ακόμα που θα επιβεβεώσω στο επόμενο post, και λέγεται "πολύς Ήλιος το ξημέρωμα μέσα στην μάπα καθώς κοιμάσε", το οποίο δεν ταιτριάζει με το χώρο.




Καλό ξημέρωνμα και θα τα πούμε αύριο!


Αν δεν κάνω post αύριο θα είμαι σε λειβάδια με τουλίπες. Μπαηηη.