Ζωή ποδήλατο Ο^Ο'

Tελικά δεν με χτύπησε ο πρωινός ήλιος αλλά παρόλα αυτά σηκώθηκα μέσα στον ιδρώτα, αφού το δωμάτιο ήταν ζεστό και εγώ στριμωγμένος σε χειμερινό πάπλωμα.




Στο βάθος βρίσκονται διακρίνεται καλύτερα η κλίση που έχει το ένα σπίτι με το άλλο, επειδή τα θεμέλιά τους είναι μεγάλοι ξύλινοι δοκοί, τοποθετημένοι πάνωστην λάσπη του ποταμού, και σιγά σιγά με τον καιρό γέρνουν τα σπιτια, το ένα πάνω στο άλλο η προς το δρόμο.


Απαγορεύονται οι πιγκουίνοι!



Φάγαμε τις βάφλες μας και ξεκινήσαμε προς το Central Station, όπου αντάλλαξα την ταυτότητά μου και 20 ευρώ με ένα ποδήλατο, για δύο μέρες, και πλέον είχα το δικό μου ποδήλατο στην πόλη των ποδηλάτων. Το Άμστερνταμ έχει 800 χιλιάδες κατοίκους αλλά έχει πολύ περισσότερα ποδήλατα, έχει δρόμους και φανάρια ειδικά για τα ποδήλατα, και αντί για κόρνες αυτοκινήτων στους δρόμους, ακούς μόνο τα κουδουάκια των ποδηλάτων. Το ποδήλατό μου όπως και τα περισσότερα, έχει δύο ασφάλειες, μια που κλειδώνει τον πίσω τροχό και μια αλυσίδα που την κλειδώνεις με το σκελετό του ποδηλάτου.



Γενικά απο ότι μου είπε η Ειρήνη, γύφτοι, ζητιάνοι και εγγληματίες δεν υπάρχουν, παρα μόνο ποδηλατοκλέφτες. Η κλοπή και πώληση ποδηλάτων είναι πολύ πιο επικερδής απο το να στέκεις στα φανάρια και να κάνεις τον ανάπηρο.





Στο νησί δίπλα στο Central Station είναι το πλωτό κνέζικο εστιατόριο, καθώς και το Club 11, που βρίσκεται στον 11ο όροφο , έχοντας την καλύτερη θέα προς το κέντρο της πόλης, και ήθελα να πάω. Ελπίζω αύριο να το επισκευτώ. Περνώντας δυο γέφυρες βρήκαμε το ιδιόμορφο κτήριο της έκθεσης της τεχνολογίας, "ΝΕΜΟ", με το ιστιοφόρο που αναπαριστά ολλανδικό πλοίο του 17ου αιώνα. Επόμενος σταθμός η Dan Square, η μεγαλύτερη πλακόστρωτη πλατεία του 'Αμτερνταμ με κρατικά κτήρια, τράπεζες, πολύ κόσμο και διασκεδαστές (τύπους που κάνουν τα αγάλματα, σκετσάκια). Στην άλλη όχθη συναντήσαμε το άγαλμα του Rembrandt Rijn, και ποδηλατώντας φτάσαμε μέχρι την flower market, που ήταν γεμάτη περίπτερα που πουλούσαν κάθε λογής λουλούδια και βολβούς.









Δέσαμε τα ποδήλατα στην Μuntplein κάτω απο ένα τρελό ρολόι, που χτυπούσε σε ασύγχρονες μελωδίες, και συνεχίσαμε απο τους πεζόδρομους μέχρι και την Rembrandtplein, όπου έιχε την αναπαράσταση με αγάλματα του μεγαλύτερου πίνακα του Rembrandt. Ακολούθησε η Leidsplein όπου μαζεύονται οι οι φιλοι του Ajax όποτε κερδίσει κανένα κύπελο-προτάθλημα-κανα ευρώ παραπάνω.







Επόμενος σταθμός το Vanderpark, το μεγαλύτερο πάρκο της πόλης, γεμάτο γρασίδι, λίμνες μεγάλα δέτρα και πολύ κόσμο να αθλείτε και να περπατά με το σκύλο του.








Museumplein, η πλατεία των μουσείων.
Ξεχωρίζουν ανάμεσα στα μουσεία, το γρασίδι και την τεχνητή λίμνη νερού, τα γράμματα της πόλης "I am sterdam". Απο τους εντυποσιακότερους χώρους της πόλης με πολλούς επισκέπτες.





Κάναμε ένα μικρό κολατσιό και κατευθείαν μπήκαμε στο Rijksmuseum, που χαρακτηρίζεται ώς αυτό με τους πίο όμορφους πίνακες και τα σημαντικότερα εκθέματα, με είσοδο 10 ευρώ, αλλα αν θές βγάζεις κάρτα με 20 ευρώ και έχεις δωρεάν είσοδο σε όλα τα μουσεία της πόλης.
Αυτό που μου έρεσε καλλίτερα ήταν ένας πίνακας του Rembrandt, που απεικόνοζε τον "¨ειρήνη άσε ένα σχόλιο με το όνομά του" με φόντο την Ηερουσαλήμ να καίγεται.

Είχε φτάσει το βράδυ και είπαμε να περάσουμε απο το Paradiso club για να δούμε που βρίσκεται και να μην το ψάχνουμε τα μεσάνυχτα που θέλαμε να πάμε, κα ενώ περιμέναμε ένα πολύ όμορφο κτίριο όπως φαινόταν στην φωτογραφία στο ιντερνετ, ήταν γεμάτο σκαλωσιές εξετερικά για ανακένιση.
Στη συνέχεια διανύσαμε τους δρόμου δίπλα στον Amstel, το μεγαλύτερο ποτάμι της πόλης, και βρεθήκαμε στις Magere blau, γέφυρες.







Παπούτσια απο τον τόπο σου και ας είναι και τεράστια.


Η νέα πύλη, κτίριο απο το οποίο περνούσαν όσοι θέλαν να μπούν στο Άμστερνταμ, όταν τα σύνορα της πόλης ήταν μικρότερα.



Λίγο πιό κάτω το RedLight Distrinct, κοινός πορνεία με βιτρίνα, η καλύτερη των τουριστών. Διαλέγεις και περνεις, ότι σου αρέσει. Παρε κόσμε! Θέατρο, με ηθοποιούς που δεν χρειάζεται να υποκρίνονται και πολλά μαγαζιά για περίεργα γούστα την ένδυση, κατα τις πιο προσωπικες στιγμές.





Καλές οι βόλτες αλλά ήρθε η ώρα να φάω και το πρώτο μου κανονικό γέυμα απο όταν ήρθα. Βρήκαμε ένα κινέζικο, το New King, τίγκα στον κόσμο και το τιμήσαμε δεόντως.



Μετά πήγαμε σπίτι και χαλαρώσαμε με μερικά παιδιά απο την εστία στον κοινόχρηστο χώρο που έχουν, ιταλοί και ιταλές, ελληνίδες, άγγλοι, αμερικάνοι και δανοί. Όλοι αυτοί πεταχτήκαμε μέχρι μία μπυραρία δίπλα στο ποτάμι στο Keizergraht και απολαύσαμε μια amstel, με άλλους ερασμίτες.

Ήρθε η ώρα για το Paradiso, οπότε αποχερετίσαμε τα παιδιά και πήγαμε προς τα εκεί, αλλά η ουρά απο τον κόσμο ήταν πάνω απο 20 μέτρα, και συνέχισε να είναι μετά απο μια ώρα, οπότε συνεχίσαμε την βόλτα προς το Casino και πάλι σπίτι, για να τελειώσει η μέρα με ........ βάφλες και μερέντα.