Είμαι ακόμα εδώ (Βαλένθια)

Μια μπουγάδα την ημέρα τη βρομιά την κάνει πέρα.




Ο δρόμος κοιτώντας απο το μπαλκόνι

Μετά τα πρωινά και τις ετοιμασίες χυθήκαμε στους δρόμους προς το πανεπιστήμιο. Σήμερα είχε αγώνα Padel, είναι σαν τέννις με γυάλινο τοίχο στην πλάτη κάθε αντιπάλου και η ανάκλασή σε αυτόν δεν είναι άουτ. Τις κυριακές φυλάσεται το πανεπιστήμιο και χρειάζεται φοιτητική ταυτότητα για να μπείς, έτσι ο Ερμής και ο Σετσκιμ μπίκαν ενώ εγώ και ο Νίκος πεταχτήκαμε σπίτι του για περάσει η ώρα, και να μαζευτούμε όλοι στην παραλία.





Παίξαμε ποδόσφερο, βόλεϋ και φάγαμε και όλη την βροχή που έριχνε εκείνη την ώρα, ενώ αργότερα δροσιστήκαμε στο CafeDelMar, μια παραθαλάσια καφετέρια, εστιατόριο. Εκεί ήταν η Εύη η μεγάλη ποδοσφαιρίστρια και καλή μαγείρισα όπως ακούγεται, και μας έσκισε (προφανώς και δεν μας έσκισε απλά, ξέχασα να την περάσω στο Blog, και πρέπει να επανορθώσω).













Ενώ οι υπόλοιποι πήγαν προς τα σπίτια τους, ο Ε και εγώ συνεχίσαμε με τα ποδήλα προς την άκρη της παραλίας όπου συναντήσαμε της νεοδμητες εγκαταστάσεις της μαρίνας του Americas Cup, των πιο γνωστών ιστιοπλοϊκών αγώνων.





Για το βράδυ κρατήσαμε την πιο παρεΐστική στιγμή και μαζευτήκαμε στο σπίτι των παιδιών για κουβέντα, χαρτάκι και κλασσικά το παιχνίδι της παρέας "παλέρμο". Εκεί γνώρισα και την κρυωμένη Αλεξάνδρα και τον Άλκη και το Στάυρο (που είχε κολήσει πως είμαι ο δολοφόνος στο παλέρμο).
Κάναμε πολύ, πολύ, μα πάρα πολύ φασαρία εκείνο το βράδυ αλλά κανείς γείτονας δεν παραπονέθηκε, όπως επίσης και στο σπίτι του Ερμή κανείς δεν παραπονέθηκε για φασαρία.
Είναι πολύ ήρεμοι αυτοί οι Ισπανοί τελικά.



Ακόμα δεν είδα τα αξιοθέατα τη πόλης ούτε δοκίμασα τα περίφημα κρεμαστά, καπνιστά μπούτια, αλλά δεν προκειτε να μου γλιτώσουν.