Ένα τρελό, μακρύ ταξίδι

Το προγραματίζαμε τόσο καιρό, ούτε μια μέρα, αλλά τώρα θα το πραγματοποιήσουμε.

Το προηγούμενο βράδυ ο Ερμής έστηνε το GPS και την μουσική που θα ακούγαμε στο ταξίδι, μέχρι αγργά το βράδυ οπότε και δεν μπόρεσα να κοιμηθώ νωρίτερα απο αυτόν. Μετά απο λίγες ώρες ξυπνήσαμε και πάνω στον πανικό φύγαμε για το αεροδρόμιο όπου μας παρέλαβε ένας οδηγός και μας πήγε στο πάρκινγκ των ενοικιαζόμενων αυτοκινήτων της ετερίας. Έιχαμε κλείσει ένα Peugeot 207 με 80 ευρώ για 4 μέρες αλλά τελικά προσπάθησαν να μας πασάρουν ένα πικάντο, για κάποιο τεχνικό λόγο, που προφανώς δεςν δεχτήκαμε και με 17 ευρώ παραπάνω ενοικιάσαμε ένα Ford Fiesta 1.4 Diesel. Χαρτιά υπογραφές πιστωτικές, και φύγαμε. Ο Ε με το δίπλωμα του και εγώ χωρίς το δικό μου ταξιδέψαμε 500 χιλιόμετρα, μέσα απο κόκκινα αμπέλια, windows λειβάδεια, και ένα supermarket, χάσαμε δύο εξόδους της εθνικής και βρεθήκαμε στον περιφεριακό που περνούσε μέσα απο παραδοσιακά χωριά, και φτάσαμε στην Cordoba, στην επαρχία της πανέμορφης Ανδαλουσίας.





Το GPS μας οδήγησε ομαλά μέχρι την Κόρδοβα αλλά όχι και μέσα της. Μας οδήγησε στο γραφείο πληροφοριών μέσα απο την τουριστική παλιά πόλη, το αυτοκίνητο ίσα ίσα να χωράει στο πλακόστρωτο στενό και ο κόσμος να κάνει πέρα ενώ ο Ε να έχει πάθει μίνι εγκεφαλικό.





Σταθμεύσαμε, ετοιμαστήκαμε και ξεκινήσαμε την αναζήτηση του γραφείου πληροφοριών, η οποία διήρκησε μισή ώρα και ήταν μπροστά μας αλλά σε ένα κτήριο που ήταν σαν μουσείο.



Όλα τα κτήρια ήταν γραφικά και δεν τα ξεχηώριζες απο τα μνημεία, ενω από ότι μας έιπε η Μαριέτα κάθε πόλη και χωριό έχουν ένα γραφείο πληροφοριών για τους τουρίστες με τα αξιοθέατα. Διασχήσαμε τα Αραβικά τείχη, τα κάστρα και τα γεμάτα τουρίστες πλακόστρωτα δρομάκια και μπήκαμε στο παλάτι Mezquita.











Το παλάτι αυτό είχε τέχνες απο το μεσαίωνα, τους άραβες, τους αρχαίους Έλληνες και το Βυζάντιο, τα έιχε όλα και ήταν και πανέμορφο.

















Στη συνέχεια εξερευνήσαμε και άλλα μέρη όπως ένα χώρο σύχρονης τέχνης και πολές γραφικές γειτονιές.















Μετά απο πολύ σκέψη μεταξύ ενός αραβικού και ενός παραδοσιακού εστιατορίου καταλήξαμε στο δεύτερο που τελικά ήταν χάλια, τουριστικό τελείως χωρίς πολύ παράδοση.



Το πρόγραμα στην συνέχεια είχε ταξίδι προς τη Σεβίλη, ώστε να γλιτώσουμε την πρωινή οδήγηση και να την κάνουμε το βράδυ. Οπότε μετά την ώρα που φάγαμε ψάχνωντας για βενζινάδικο αρχίσαμε να απομακρυνόμαστε απο το κέντρο της Κόρδοβα μέχρι να δούμε την πινακίδα της Medina Azahara, παλάτι αραβικό που μας έιχε περριγράψει και αναφέρει για να παμέ, η μαριέτα. Αλλάξανε τα πλάνα μας, και κοιμηθήκαμε στο χώρο στάθμευσης των αρχαίων, εμείς τα ζευγαράκια και η θέα προς την πόλη. Ο Ερμής στη θέση του οδηγού και εγώ του συνοδηγού μέχρι το πρώτο μισάωρο, και μιας και δεν με έπερνε ο ύπνος την έπεσα στο πόρτμπακάζ. (με φωνάζουν και λάστιχο καμιά φορά). Η νύχτα ήταν βασανιστικά κρύα και στενή, ενώ ξυπνήσαμε απο τα αυτοκίνητα των διερχομένων τουριστών μέσα στην υγρασία, εξετίας των αναπνοών μας όλο το βράδυ.



Medina Azahara
Μετά το πρωινό αυτοξεναγηθήκαμε στα αρχαία, με τους αραβικούς κήπους, τις δίχρωμες καμάρες και τα λεπτομερή ανάγλυφα στους τοίχους, σαν υφαντα.











Καθώς βγήκαμε απο το πρόγραμα αποφασίσαμε να μήν πάμε Σεβίλη και να πάμε απευθείας Γρανάδα. Και κλασσικά το GPS να κάνει τα δικά του οπότε και ακολουθήσαμε τις πινακίδες και το οδηγικό ένστικτο μας. Στην πορεία συναντήσαμε πολλά χωριά με ένα κάστρο στο στο κέντρο τους, ένα απο αυτά ήταν και το Alcaudete, στο οποίο κάναμε την εξαίρεση και βγήκαμε απο την πορεία μας για να δούμε, αλλα για κακή μας τύχη ήταν κλειστό για την επόμενη μιάμιση ώρα, και χωρίς πολύ χρόνο στην διάθεσή μας συνεχίσαμε.







Χωρίς χάρτη, συνοδηγό (κοιμόταν) και με χάλια καθογήγηση απο το GPS καταφέραμε να μπούμε στην πόλη και να φτάσουμε στο La Alhambra, το μεγαλύτερο αραβικό παλάτι της Ισπανίας. Παρόλο που και τα τρία parking ήταν γεμάτα καταφέραμε να σταθμεύσουμε, αλλά ματαια αφού τα εισητήρια είχαν εξαντληθεί, όπως επίσης και οι κρατήσεις της επόμενης ημέρας, οπότε η μόνη λύση ήταν να πάμε στις 8 το επόμενο πρωί να προμηθευτούμε τα πολυπόθητα εισητήρια.



Κατεβήκαμε το λόφο προς την πόλη και ξεκινήσαμε την αναγνώριση εδάφους της Γρανάδα. Μεγάλοι πεζόδρομοι, στενοί μονόδρομοι για τα αυτοκίνητα και πολύ κόσμος στην κοσμοπολίτικη Γρανάδα, η οποία είχε μια ατμόσφαιρα πολύ διαφορετική απο τις υπόλοιπες ισπανικές πόλεις, που έχω πάει.











Μετά απο πολές διαδρομές μέσα στα στενά της, βρεθήκαμε στον ψηλό επιβλητικό καθεδρικό ναό της πόλης, ενώ τύχαμε και σε μία γιορτή όπου ομάδες τραγουδιστών ντυμένοι στα μεσαιωνικά φορέματα στεκόντουσαν μπροστά απο το δημαρχείο και έκαναν καντάδα στις κοπέλες στο μπαλκόνι, κάθε ομάδα με το δικό της ξεχωριστό τραγούδι.







Πρίν πάμε στο αυτοκίνητο ξεπεινάσαμε με λίγο πλαστικό φαγητό και στην συνέχεια σταθμεύσαμε το ξενοδοχείο μας στο σταθμό των λεοφορείων, για να περάσουμε άλλη μία ξέφρενη νύχτα στο πόρτμπαγκάζ.