Bye bye Amsterdam, goodmorning England
Σήμερα για πρωινό δεν είχε βάφλες τις φάγαμε όλες χθές βράδυ, οπότε τελείωσα το κέικ. Πήγαμε στο Central Station για να επιστρέψω το ποδήλατο και για καλή μου τύχη (όπως πάντα) μου χρέωσαν μόνο την μία μέρα :) και αφού είχα μεινει με μιά βαλίτσα στο χέρι και μια Ειρηνη με το ποδήλατό της, είπαμε να πάμε κάπου κοντά. Στο δρόμο προς το ΝΕΜΟ βρήκαμε την δημοτική βιβλιοθήκη στεγασμένη σε ένα σύγχρονο και μοντέρνο κτίριο, με ηλιακές κυψέλες στα παράθυρα για εξοικονόμηση ηλεκτρικής ενέργειας.
Κάθε όροφος έχει και την κατηγορία του.
Παιχνίδια, video games, πολλά, πάρα πολλά.
Τελικά καταλήξαμε να κάτσουμε για μια ώρα στο εστιατόριο της βιβλιοθήκης που ήταν τα γνωστά La mangerie Plaza, και βρισκόταν στην κορυφή του κτηρίου με θέα όλη την πόλη απο ψηλά.
Πέρασε η ώρα, και αναχωρήσαμε για το σταθμό των τρένων όπου αποχερέτησα την Ειρήνη και το Άμστερνταμ και κατεφθήνηκα στο Schiphol. Μετά απο πολύ πολύ ώρα περπατήματος στους διαδρόμους του αεροδρομείου έφτασα στην Gate H, και επιβιβάστηκα στo Easyjet αεροπλάνο όπου κάθεσε σε όποια θέση θές. Προτερεότητα στον ποιό γρήγορο!
Καθώς φεύγαμε απο την ηλιόλουστη Ολλανδία και το αεροπλάνο ανέβενε ψηλότερα, άρχισε να φαίνεται στο βάθος ένα μεγάλο επίπεδο άσπρο σύννεφο που κάλυπτε την θάλλασα, μόλις όμως πλησίαμε πιό κοντά φάνηκε να είναι ξηρά απο κάτω. Μάντεψε τι ήταν? Ε ναι ήταν η Αγγλία που δεν μπορούσες να δείς ούτε εκατοστό γής παρα μόνο όταν κατεβήκαμε κάτω απο τα σύννεφα και σκοτείνιασε ο ουρανός έιδαμε λίγο γή. Προσγειώθηκα στο Stansted και με υπόγειο τρενάκι πήγαμε στο κεντρικό κτίριο του αεροδρομίου για να εξετάσουν τα διαβατήριά μας πριν μπούμε στο Αγγλικό έδαφος.
Easybus και βούρ για Λονδίνο. Μετά απο την βαρετή διαδρομή ο οδηγός μας κατέβασε σε ένα μέρος που δεν ήταν όπως μου είχε πει ο Γιάννης, που το είχε δει στο ίντερνετ. Μπήκα στον πρώτο σταθμό μετρό που βρίκα και άρχισα να ψάχνω για πληροφορίες, τελικά μετά απο μιά ώρα και δύο γραμμές μετρό κατάφερα να φτάσω απο την στάση Bakers στην στάση Victoria, και με τα πόδια πιο πέρα στο Coach Station (Σταθμός υπεραστικών λεωφορείων). Μετά από περίπου πέντε ώρες λεωφορείου συνάντησα το Γιάννη που με περίμενε κανα δίωρο στο σταθμό του Leeds.
Και τώρα Leeds :)
Δεν πρόλαβα να περπατήσω λίγο στους κρύους δρόμους της πόλης, και βλέπω δυό κοπέλες με κοντή φούστα, οπότε μου λέει ο Γ ότι σήμερα Σάββατο βράδυ θα δώ πολλά τέτοια και χειρότερα. Ε πως είναι τα Μάλλια και η Χερσσόνησσος το καλοκαίρι, έτσι ήταν και το Leeds χωρίς θάλλασα και με ψιλοβροχή, γεμάτο άγγλους, οι μισοί μεθυσμένοι και όλες οι κοπέλες με κοντές φούστες (με κρύο). Ήταν και κάποιες παρέες που φορούσαν όλοι τα ίδια ρούχα, και ο Γ είπε πως διαλέγουν μια εμφάνιση (ελλήνικός χιτώνας, κουστούμι με παπιγιόν, κουνελάκια) και την φοράει όλη η παρέα. Η πείνα τελικά όπως πάντα με χτύπησε για τα καλά και την χτύπησα και εγώ με ένα κοτοπουλάκι τηγανισμένο με μπαχαρικά απο το Flames, κλασικό στέκι για τους μπυροπιομένους ξενύχτηδες. Το βράδυ κοιμηθήκαμε σε ένα σπίτι ενός φίλου του Γ όπου συγκατοικούσαν 4 άτομα, και ένας απο αυτούς, αμερικάνος, τσαντίστηκε και φώναζε στην κοπέλα που μας άνοιξε να μπούμε, και παραλίγο να μην μείνουμε.
Είναι τρελοί αυτοί οι συγκάτοικοι.
Κάθε όροφος έχει και την κατηγορία του.
Παιχνίδια, video games, πολλά, πάρα πολλά.
Τελικά καταλήξαμε να κάτσουμε για μια ώρα στο εστιατόριο της βιβλιοθήκης που ήταν τα γνωστά La mangerie Plaza, και βρισκόταν στην κορυφή του κτηρίου με θέα όλη την πόλη απο ψηλά.
Πέρασε η ώρα, και αναχωρήσαμε για το σταθμό των τρένων όπου αποχερέτησα την Ειρήνη και το Άμστερνταμ και κατεφθήνηκα στο Schiphol. Μετά απο πολύ πολύ ώρα περπατήματος στους διαδρόμους του αεροδρομείου έφτασα στην Gate H, και επιβιβάστηκα στo Easyjet αεροπλάνο όπου κάθεσε σε όποια θέση θές. Προτερεότητα στον ποιό γρήγορο!
Καθώς φεύγαμε απο την ηλιόλουστη Ολλανδία και το αεροπλάνο ανέβενε ψηλότερα, άρχισε να φαίνεται στο βάθος ένα μεγάλο επίπεδο άσπρο σύννεφο που κάλυπτε την θάλλασα, μόλις όμως πλησίαμε πιό κοντά φάνηκε να είναι ξηρά απο κάτω. Μάντεψε τι ήταν? Ε ναι ήταν η Αγγλία που δεν μπορούσες να δείς ούτε εκατοστό γής παρα μόνο όταν κατεβήκαμε κάτω απο τα σύννεφα και σκοτείνιασε ο ουρανός έιδαμε λίγο γή. Προσγειώθηκα στο Stansted και με υπόγειο τρενάκι πήγαμε στο κεντρικό κτίριο του αεροδρομίου για να εξετάσουν τα διαβατήριά μας πριν μπούμε στο Αγγλικό έδαφος.
Easybus και βούρ για Λονδίνο. Μετά απο την βαρετή διαδρομή ο οδηγός μας κατέβασε σε ένα μέρος που δεν ήταν όπως μου είχε πει ο Γιάννης, που το είχε δει στο ίντερνετ. Μπήκα στον πρώτο σταθμό μετρό που βρίκα και άρχισα να ψάχνω για πληροφορίες, τελικά μετά απο μιά ώρα και δύο γραμμές μετρό κατάφερα να φτάσω απο την στάση Bakers στην στάση Victoria, και με τα πόδια πιο πέρα στο Coach Station (Σταθμός υπεραστικών λεωφορείων). Μετά από περίπου πέντε ώρες λεωφορείου συνάντησα το Γιάννη που με περίμενε κανα δίωρο στο σταθμό του Leeds.
Και τώρα Leeds :)
Δεν πρόλαβα να περπατήσω λίγο στους κρύους δρόμους της πόλης, και βλέπω δυό κοπέλες με κοντή φούστα, οπότε μου λέει ο Γ ότι σήμερα Σάββατο βράδυ θα δώ πολλά τέτοια και χειρότερα. Ε πως είναι τα Μάλλια και η Χερσσόνησσος το καλοκαίρι, έτσι ήταν και το Leeds χωρίς θάλλασα και με ψιλοβροχή, γεμάτο άγγλους, οι μισοί μεθυσμένοι και όλες οι κοπέλες με κοντές φούστες (με κρύο). Ήταν και κάποιες παρέες που φορούσαν όλοι τα ίδια ρούχα, και ο Γ είπε πως διαλέγουν μια εμφάνιση (ελλήνικός χιτώνας, κουστούμι με παπιγιόν, κουνελάκια) και την φοράει όλη η παρέα. Η πείνα τελικά όπως πάντα με χτύπησε για τα καλά και την χτύπησα και εγώ με ένα κοτοπουλάκι τηγανισμένο με μπαχαρικά απο το Flames, κλασικό στέκι για τους μπυροπιομένους ξενύχτηδες. Το βράδυ κοιμηθήκαμε σε ένα σπίτι ενός φίλου του Γ όπου συγκατοικούσαν 4 άτομα, και ένας απο αυτούς, αμερικάνος, τσαντίστηκε και φώναζε στην κοπέλα που μας άνοιξε να μπούμε, και παραλίγο να μην μείνουμε.
Είναι τρελοί αυτοί οι συγκάτοικοι.