Leeds -> Λονδίνο -> Chelmsford -> Παράσχος

Μετά απο 4 ώρες ύπνου (κλασσικά, το συνήθησα να κοιμάμε τόσο), συκωθήκαμε, ετοιμαστήκαμε και φύγαμε απο το κρύο σαλόνι, και το σπίτι του Άλεξ. Για κακή μας τύχη, ο καιρός ήταν βροχή, όπως όλες τις μέρες που δεν έχει απλά συνεφιά στην Αγγλία. Μέχρι να πάμε στο λεωφορίο γίναμε λούτσα και όταν μπήκαμε, δεν μπορούσαμε να δούμε απέξω απο τα τζάμια λόγο της βροχής και της θόλωσής τους. Στα τυφλά φτάσαμε στο στην στάση του κέντρου και μετά απο λίγο περπάτημα (συγκριτικά με το χθές), αποχερετηστήκαμε και ο κάθε ένας πήγε στο σταθμό του. Ο Γιάννης είχε να πάει στο σταθμό των τρένων για το York να βγάλει κοινωνικό αριθμό για να θεωρείτε ώς άγγλος εργαζόμενος, και εγώ στο σταθμό των υπεράστικών για Λονδίνο.



Μετά απο 2 ώρες στο σταθμό και 4:30 ώρες στο λεωφορείο, με πολύ μουσική και πασιέντζα, έφτασα Λονδίνο, και μετά με μισή ώρα καθυτέρηση στην ήδη μία ώρα που είχα να περιμένω και 2 ώρες ταξίδι έφτασα στο Chelmsford. Η διαδρομή του λεωσφορείου ήταν δίπλα στο ποτάμι έτσι κατέφερα να δο μερικά σημαντικά μνημεία του Λονδίνου, όπως το BigBen, την γνωστή γέφυρα, και τον ουρανιξύστη που μοιάζει με αυγό ( και υπάρχει και στην Ισπανία ένα παρόμοιο, αλλά στην διαφήμηση είναι αυτό του Λονδίνου, για όσους επιμένουν), αλλά δεν κατάφερα να δώ το Millenium dome, που απεγνωσμένα το έψαχνα για να το δώ.


Ομίχλη σαν ταινία τρόμου στο σκηνικό προς Chelmsford

Στο Chelmsford ανοίγω το GPS και σε 10 λεπτά είχα φτάσει στις εστίες, αφού πρώτα είχα πεί του Παράσχου να κατέβει σε 5΄ απο την κληση μου. Εκέι καπου με είχε πάρει και ο Χρήστος τηλέφωνο και λόγο περιαγωγής μου τελείωσαν οι μονάδες, ο Παράσχος άφαντος και εγο να μην μπορώ να κάνω ούτε να δεχτώ κλήσεις. Μετά απο αρκετή αναμονή και υπομονή, άρχισα να γυρίζω για να βρώ καρτοτηλέφωνο, και μετά απο πολύ αναστάτωση βρίκα ένα σε ένα πλυντήριο ρούχων, αλά πάνω στην βιασύνη μου δεν είδα το μηχάμημα που κάνει ψιλά, και χάρισα στο μηχάνημα μία πολύτιμη λίρα για να πάρω τον Π, οποίος με περίμενε στο σταθμό των λεωφορείων. Συνενόηση μπουζούκι.

Βολευτήκαμε στο διαμέρισμά του, γνωρίσαμε και τον γάλλο, λετονό, και την μαύρη συγκάτοικό του και αράξαμε για κουβεντούλα μετά απο τόσο καιρό (απο τον καιρό που πήρα το πτυχίο, μερίκα post πιο κάτω δηλαδή). Το δωματικάκι του έχει ένα μικρό μπάνιο, ντουλάπα, γραφείο και ένα μαλακό κρεβάτι, ενώ δεν είναι μεγαλύτερο απο 12 τετραγωνικά στο σύνολο. Μου έφιαξε μια μακαρονάδα και την πέσαμε για ύπνο, αυτός στο κρεβατάκι του και εγώ στο φουσκωτό μου κρεβάτι που αν και ήταν διπλό δεν χωρούσε στον κενό χώρο, οπότε έκανε ένα βουνό, που υποχωρούσε μόνο όταν κοιμόσουν πάνω του. Το πρωί είχε ξεφουσκώσει και κοιμόμουν στο πάτωμα, αλλά αυτό είναι κάτι που πρέπει να ειπωθεί στο επόμενο post.