Valecia - Viva la Sol
Πρωί, πρωί σηκώθηκα στο δωμάτιο του Παράσχου και μιας και είχα ετοιμάσει τα πράγματα απο το προηγούμενο βράδυ αποχερέτησα τον μισοκοιμισμένο ξάδερφο και έφυγα για τον σταθμό των τρένων. Με μόλις 6 λίρες και μισή ώρα ταξίδι με το λεωφορείο, αντί των 20 λίρων που ήθελε το τρένο, έφτασα στο Stansted, και έχοντας μερικά χρήματα του Ηνωμένου Βασιλείου, που σε λίγο θα ήταν άχρηστα, αγόρασα κάτι για πρωινό και μερικές σοκολάτες να γλυκαθώ για τις ώρες που θα περίμενα στο αεροδρόμιο. Λίγο μετά τις δύο το μεσημέρι περνούσα απο την γκρίζα πλευρά της Αγγλίας στην γαλάζια του ουρανού και τα λευκά σύννεφα. Όσο πηγαίναμε προς τα νότια τα σύννεφα λιγόστευαν και κάπου στα νότια της Γαλλίας μας εγκατέλειψαν.
Αυτό που φαίνεται απο κάτω είναι η Αγγλία
Ένας μπόμπιρας στο λεωφορείο μετά την πτήση
Βαλένθια!
Μετά τον έλεγχο αντί να τρέξω στο μετρό προς την πόλη βγήκα απο το αεροδρόμιο και κάθισα είκοσι λεπτά να χαρώ τον ήλιο, ήταν η πρώτη φορα που μου είχε λείψει τόσο, και μόλις είχα καταλάβει γιατί πολλές διαφημήσεις της αγγλία έλεγαν "Take a break from the weather". Στο μετρό στην στάση του αεροδρόμίου ίσα ίσα που χωρούσαμε, αλλά παρόλα αυτά σε κάθε στάση στριμοχνώμασταν όλο και περισσότεροι, σαν να ήταν μαγικό το μετρό. Σε μία στάση μας είχε και καθηστέρηση 15', οπότε γίναμε απο απλές σαρδέλες, παστές.
Ayora, η στάση του Ερμή και σε 5' ήμουν σπίτι του και βαρούσα αναπάντητες να μου ανοίξει. Ανέβηκα στον 5ο όροφο και πρώτος με υπόδέχτηκε ο Τούρκος συγκάτοικος του, Σετσκιμ, και αποπίσω ο Ερμίς, και συνοδεύτηκα μέσα απο τον μακρύ διάδρομο στο δωμάτιο του.
Ξεκουράστηκα και απόλαυσα την ηρεμία της ισπανική πόλης, απο το μπαλκόνι του διαμερίσματος, και φύγαμε με το ποδήλατο για να γνωρίσω τους έλληνες της Βαλένθια. Πήγαμε στο διαμέρισμα της Έρικας, της Μικέλας και του Νίκου, και στην συνέχεια στο ελληνικό εστιατόριο "Gyrάdiko Griεγο", όπου γνώρισα τον Αντώνη τον καλλίτερο ψήστη, που είναι απο τη θεσσαλονίκη και θέλει να μείνει στην Κρήτη και την τρελιάρα Γεωργία. Μετά από ώρα ήρθαν και η δυναμική Μικαέλα, η ασιάτισα Ηρώ και η πρόην γκοθού Εβελίνα, η Μαρία και πολλά άλλα παιδιά που δεν κατάφερα να συγκρατίσω τα ονόματά τους, απο την Τουρκία, την Αρμενία και την Ισπανία.
Συνεχίσαμε για πολύ πρωινό κολατσιό σε ένα φούρνο πιο πέρα, ο οποίος είχε ουρά τους πελάτες επειδή εκεί κοντά μόνο αυτός και μια πιτσαρία είναι ανοιχτα το βράδυ. Κατσαμε να φάμε στο δίπλα παρκάκι τις τυρόπιτες και μπουγάτσες μας ενώ παρατηρούσαμε τους νυχτερινούς Ισπανούς. Φυσιολογικά άτομα, μέχτρι που είδαμε τους πρώτους ομοφυλόφυλους να φιλιούνται και όχι μόνο ξανά και ξανά, απελευθερωμένοι μεν, αλλά το ελληνικό γιουχάρισμα το φάγανε. Μετά νάνιtime.
Βαλένθια!
Μετά τον έλεγχο αντί να τρέξω στο μετρό προς την πόλη βγήκα απο το αεροδρόμιο και κάθισα είκοσι λεπτά να χαρώ τον ήλιο, ήταν η πρώτη φορα που μου είχε λείψει τόσο, και μόλις είχα καταλάβει γιατί πολλές διαφημήσεις της αγγλία έλεγαν "Take a break from the weather". Στο μετρό στην στάση του αεροδρόμίου ίσα ίσα που χωρούσαμε, αλλά παρόλα αυτά σε κάθε στάση στριμοχνώμασταν όλο και περισσότεροι, σαν να ήταν μαγικό το μετρό. Σε μία στάση μας είχε και καθηστέρηση 15', οπότε γίναμε απο απλές σαρδέλες, παστές.
Ayora, η στάση του Ερμή και σε 5' ήμουν σπίτι του και βαρούσα αναπάντητες να μου ανοίξει. Ανέβηκα στον 5ο όροφο και πρώτος με υπόδέχτηκε ο Τούρκος συγκάτοικος του, Σετσκιμ, και αποπίσω ο Ερμίς, και συνοδεύτηκα μέσα απο τον μακρύ διάδρομο στο δωμάτιο του.
Ξεκουράστηκα και απόλαυσα την ηρεμία της ισπανική πόλης, απο το μπαλκόνι του διαμερίσματος, και φύγαμε με το ποδήλατο για να γνωρίσω τους έλληνες της Βαλένθια. Πήγαμε στο διαμέρισμα της Έρικας, της Μικέλας και του Νίκου, και στην συνέχεια στο ελληνικό εστιατόριο "Gyrάdiko Griεγο", όπου γνώρισα τον Αντώνη τον καλλίτερο ψήστη, που είναι απο τη θεσσαλονίκη και θέλει να μείνει στην Κρήτη και την τρελιάρα Γεωργία. Μετά από ώρα ήρθαν και η δυναμική Μικαέλα, η ασιάτισα Ηρώ και η πρόην γκοθού Εβελίνα, η Μαρία και πολλά άλλα παιδιά που δεν κατάφερα να συγκρατίσω τα ονόματά τους, απο την Τουρκία, την Αρμενία και την Ισπανία.
Πέρασε η ώρα κλείσαμε το μαγαζί και πήγαμε για χορό στο Zero, ένα club απο τα κακά. Εκεί πετύχαμε Bachelors party και την υποψήφια νύφη να φοράει το λευκό πέπλο με ένα πλαστικό πέος πάνω του, όμορφες παραδόσεις :/, και μετά τον χωρό τους καλέσαν δύο στρίπερ τραβεστί στον πριβέ πάνω ημιόροφο, ?????, ναι ΟΚ!!! Εμείς απλά χωρέψαμε και ήπιαμε τα φρουτένια ποτάκια μας, μέσα σε καρύδα η μισό πεπόνι. Πέρασε η ώρα και είπαμε να πάμε στο Μεστάγια, ένα μέρος που όπως το έιχα φανταστεί θα ήταν το σούπερ club της πόλης και θα έκλεινε μετά την ανατολή του ηλίου, μιας και είχα ενημερωθεί ότι πάς μετά τις 5. Μερικοί δεν ήθελαν να πάνε γιατί δεν ήξεραν τι να κάνουν εκεί και όπως είπα στν Έρικα απο τις 3 μέχρι τις 5 προφανώς και "θα χωρέψουμε". Έλα που τελικά ο Ερμής βρήκε τι σκευτόμουν και με ενημέρωσε πως στο Μεστάγια κοντά στις 5 το πρωί του Σαββάτου πουλάνε κλεμένα ποδήλατα, και θα πηγέναμε για μερικά ψώνια, και τελικά δεν πήγαμε. (Τώρα που γράφω το blog συνειδητοποιώ πως την έχασα αυτήν την ευκαιρία, ζτουπ στον τοίχο).
Συνεχίσαμε για πολύ πρωινό κολατσιό σε ένα φούρνο πιο πέρα, ο οποίος είχε ουρά τους πελάτες επειδή εκεί κοντά μόνο αυτός και μια πιτσαρία είναι ανοιχτα το βράδυ. Κατσαμε να φάμε στο δίπλα παρκάκι τις τυρόπιτες και μπουγάτσες μας ενώ παρατηρούσαμε τους νυχτερινούς Ισπανούς. Φυσιολογικά άτομα, μέχτρι που είδαμε τους πρώτους ομοφυλόφυλους να φιλιούνται και όχι μόνο ξανά και ξανά, απελευθερωμένοι μεν, αλλά το ελληνικό γιουχάρισμα το φάγανε. Μετά νάνιtime.
Anonymous · October 23, 2007