Το ορκισμένο ψάρι ...έχει όπλο.

Περάσαμε την πύλη μετα το πέρας της πρώτης εξόδου και κλειστήκαμε πάλι μέσα σαν τα ψάρια.
Απο εδώ και πέρα όλες οι προσταγές είναι επι πέντε. Εκεί που κάναμε 20 μεταβολές κάθε 3 ώρες τώρα κάνουμε 5 φορές πιό συχνά. Όλοι έχουν σοβαρευτεί γιατί ήδη απο την πρώτη ορκισμένη μέρα πέσανε οι φυλακές, και δεν βγαίνει άχνα.

Την τρίτη μας παραδώσαν όπλα και μας έδειξαν τις βασικές στάσεις για σκόπευση, όρθιος στα γόνατα και πρινιδών (οριζοντίως). Το όπλο έιναι το Μ16Α2 με βάρος 3.99 κιλά με πλήρες γέμισμα, δραστικό βεληνεκές 550 μέτρα σε ανθ΄ρωπινο στόχο, 800 σε περιοχή, μέγιστο βεληνεκές σε γωνία 45 μοιρών 3500 μέτρα και διάμετρο βλήματος 5.56 χιλιοστά.
Επιπλέον είχαν κλαδέψει όλα τα δέντρα της μοίρας και καθόμασταν και τα μαζεύαμε μέχρι και το τελευταίο φυλλαράκι, που ευτυχώς είμασταν πολλοί και τελειώσαμε γρήγορα αλλιώς θα μας έπαιρνε μέχρι το βράδυ.

Το καλύτερο το φύλαξαν για το βράδυ!
Μας έστησαν στην αναφορά στις 5:30 με την εξάρτηση το κράνος το όπλο και ότι ακάλυπτο δέρμα καλυμένο στο φούμο. Ήμασταν πιο μαύροι και απο τους μαύρους, γιατί ο φούμος είναι μπογιά στα χρώματα της παραλαγής και το βράδυ κυρίως μαύρη.
Μας περάσανε απο λασπωμένες πλαγιές και φτάσαμε στην άκρη του αεροδρομίου όπου ξεκινήσαμε την εκπαίδευση νυχτερινής επίθεσης. Το περπάτημα του γαντάσματος, το περπάτημα της γάτας και το έρπην. Σε μιά αποστολή που μας βάλαν έπρεπε να προσεγκίσουμε και να αφνιδιάσουμε χωρίς να μας πάρουν είδηση η διπλανή διμοιρία που ήταν στα 100 μέτρα. Με μόνο φώς αυτό ΄του φεγγεριού που ίσα ίσα περνούσε μέσα απο τα σύνεφφα συρθήκαμε τελείως αθόρυβα στη βρεμένη άσφαλτο με το όπλο στον αέρα, και διασχίζοντας τα κόπρανα των προβάτων που βέλαζαν μερικά μέτρα πιο πέρα μέσα στα χωράφια. Γίναμε λούτσα και είχαμε ξεπαγιάσει κιόλας.
Το καλό της υπόθεσης ήταν πως ο φούμος που ήταν σε όλο το πρόσωπο, πίσω απο τα βλέφαρα, στα αφτιά, σβέκο και λαιμό με τα μωρομάντηλα έφευγε εύκολα και δεν χρειάστηκε να καταφύγουμε σε περίεργες μεθόδους (να περιμένουμε με τον καιρό να φύγει όπως λέγαν μερικοί).

Σήμερα 21/11/2007 γιορτάζει η Παναγία η προστάτιδα του στρατού και έχουμε όλοι έξοδο εκτός αυτών που πήραν φυλάκα, οπότε έχω έρθει Χανιά με το φίλο μου Αντώνη και μας περιποιείται η μεγάλη του αδερφή με φαγάκι σπιτικό.

Έχω ακόμα να προσθέσω τα συνθήματα που λέμε κατά τον βηματισμό, αλλα τα έχω στο ξεχασμένο στη μοίρα σημειωματάριό μου.

Επίσης στο προηγούμενο post ξέχασα να αναφέρω πως στο λόχο οι περισσότεροι είναι "βοσκοί" δεν έχουν βγάλει λύκειο και κοιμάμαι δίπλα σε ένα καλό μεν κοπέλι αλλα ο πατέρας του έχει πεθάνει και η αδερφή του έχει δολοφονηθεί.


ΥΓ. Κάντε κανένα σχόλιο για να έχω και εγώ παρέα τουλάχιστο όταν έχω έξοδο, διαφορετικά δεν μπορώ να έχω νέα σας.