Proxima parada, spitaki mou!

Αχ βαχ...
Σήμερα δεν το γλιτώνω θα φύγω σίγουρα.

Ετοιμάστηκα και όσο έλειπε ο Ερμής, έβαλα και τις φωτογραφίες στα νέα μου post, και έφυγα για να πάρω hamon για το σπίτι, γιατί αυτό που είχα πάρει πριν δυο βδομάδες ήταν μια μπουκιά.

Πήρα το μετρό και κατανάλωσα και την τελευταία μου μονάδα από το εισιτήριο δέκα χρήσεων, με κατεύθυνση το σταθμό Turia, όπου βρίσκεται ο σταθμός των λεωφορείων. Στο δρόμο προς Βαρκελώνη αν και ήταν 4 ώρες δεν ένιωσα καθόλου βαρεμάρα γιατί είχα πάρα πολλές στιγμές να σκεφτώ, από την εκδρομή, αλλά τελικά αντί για 4 ώρες μας έπιασε η κίνηση της εθνικής έξω από την Βαρκελώνη και καθυστερήσαμε άλλη μιάμιση ώρα. Βγήκα τελείως εκτός προγράμματος και έψαχνα στον σταθμό Nord των λεωφορείων πώς θα πάω στο αεροδρόμιο, αλλά έχασα χρόνο και στην αναμονή για εισιτήριο γιατί δεν πουλούσαν αυτοί αλλά μια άλλη εταιρία η οποία είχε κλείσει 2 ώρες πριν, και κανείς τους να μην μιλάει αγγλικά για να πάρω πληροφορίες πως θα πάω. Τελικά βρήκα έναν που μου τα εξήγησε αλλά ούτε αυτός ήξερε να μου πει πως θα πάω αεροδρόμιο. Οπότε ακολούθησα τον δρόμο προς το Plaza de Catalunia, όπου όπως είχα δει στο internet, είχε αναχωρήσεις προς το αεροδρόμιο.

Η πλατεία ήταν τόσο μεγάλη που χρειαζόταν 20' λεπτά περπάτημα για να την γυρίσω και να δω που είναι η στάση, οπότε ζύγισα το να πληρώσω ταξί και να χάσω 50 ευρώ (τέτοια τιμή μου είπαν στα λεωφορεία), ή να χάσω 150 από τα αεροπορικά εισιτήρια. Χωρίς πολλές σκέψεις και με αρκετή πίεση χρόνου πήρα σειρά στην πιάτσα και ήμουν στο αεροδρόμιο σε ένα τέταρτο με κόστος μόλις 15 ευρώ (τρέμε Άμστερνταμ και Λονδίνο). Τελικά επιβιβάστηκα και αναχώρησα προς την παλιά, καλή, ζεστή, Ελλάδα.

Τρέχοντας διάνυσα την φυσούνα, διέσχισα το αεροδρόμιο και χύθηκα στο αθηναϊκό νέφος, ποιος να το πίστευε πως μπορεί να έχει τόσο γλυκιά μυρωδιά. Μετά από πέντε ώρες και πολύ τσάμπα internet στο Βενιζέλο, επιβιβάστηκα στην Aegean για Ηράκλειο. Και τότε ένοιωσα πραγματικά ότι ήμουν πατρίδα.

Πρώτα από όλα μας υποδέχτηκαν πανέμορφες αεροσυνοδοί, η κάθε μια καλλίτερη από οποιαδήποτε ξένη αεροσυνοδό είχα στις προηγούμενες πτήσεις, είχε πορτοκαλαδίτσα ελληνικότατη και κρουασάν παρόλο που ήταν μισής ώρα πτήση και όχι μπουκαλάκια νερού με 1.5 λίρα, και το σπουδαιότερο όση ώρα πετούσαμε δεν βλέπαμε ισπανικά λιβάδια, ούτε αγγλικά σύννεφα, βλέπαμε τις ακρογιαλιές της Ελλάδας καθώς ανέτελλε ο ήλιος. Αυτά είναι!
Επιπλέον η θερμοκρασία στο Νίκος Καζαντζάκης, ενώ ο ήλιος είχε μόλις ανατείλει και σύννεφα ήταν 27 βαθμοί Κελσίου.

Ήρθα σπίτι με τον πατέρα μου και χαιρέτησα και παππού, γιαγιά και την μητέρα μου, που τους σκεφτόμουνα πολύ μετά την αναβολή της επιστροφής.

Τώρα θα πεταχτώ για κάτι ακτινογραφίες θώρακος, και κάποια πιστοποιητικά.

Α δεν το είπα μπαίνω, Έφεδρος Αξιωματικός ειδικών δυνάμεων στο Μάλεμε Χανίων, και στα δικά σας!