Καταδρομέας ... σχεδόν.

Με το καλημέρα μάθαμε τι θα περνούσαμε στα ΠΕΝ.
Πρωινό γεύμα, πρωινές αναφορές και απευθείας γδύσιμο από την μέση και πάνω στο κρύο και ψιχάλα. Τρέχαμε τον αεροδιάδρομο πάνω κάτω τουρτουρίζοντας τα πρώτα 5 λεπτά μέχρι να κάψει το αίμα μας, και εγώ με το κωλόχαρτο καθαρίζω την μπουκωμένη μύτη μου, που δεν με άφηνε να ανασάνω και ήμουν ερείπιο χωρίς καλή αναπνοή. Ακολούθησαν κάμψεις και διατάσεις Τελικά από ότι είδα στο Google Earth κάναμε περιττά 5150 μέτρα. Και ενώ τα είχαμε φτύσει αρκετοί ενώ οι υπόλοιποι το πάλευαν, μας έβαναν στα ζόρικα. Στον στίβο μάχης. Ένα χωμάτινο διάδρομο από εμπόδια, που λόγω βροχής είχε μετατραπεί σε λάσπη. Ακολούθησε τάραζαν με σκοινιά πάνω από νερό, άλμα πάνω από δοκούς, ταχεία έρπηση κάτω από συρματόπλεγμα μέσα στην λάσπη, κάθετοι τοίχοι, πέρασμα πάνω από μια οριζόντια πλάκα σε ύψος 2.5 μέτρων (πολύ ζόρισμα μετά από τόση κούραση), να βγούμε από πηγάδι 2.5 μέτρων, και πολλά άλλα εμπόδια που έκαναν πολλούς να τραυματιστούν και σχεδόν να μισερωθούν. Εγώ χτύπησα το γόνατό μου σε ένα τοίχο, ευτυχώς όχι σοβαρά αλλά τόσο ώστε να γλυτώσω τις κάμψεις στο τέλος, πηγαίνοντας στο γιατρό εκεί κοντά.

Μέχρι εδώ ήταν το πολύ ζόρισμα αλλά δεν ήταν και λίγο. Οπότε μετά το πέρας όλων αυτών ήταν η πρώτη στιγμή που σκεπτόμουν σοβαρά να κοπώ. Για τις επόμενες 24 ώρες μόνο αυτό είχα στο μυαλό μου, που όπως θα αναλύσω παράκατω δεν θα συμβεί, τουλάχιστο για τώρα.
Το απογευματάκι δεν είχα διάλλειμα, μιας και είχα βάρδια ως θαλαμοφύλακας στο λόχο διοίκησης όπου κοιμούνται 3 λόχοι και τα όπλα τους. Οπότε έχει πολλούς να ξυπνάς και πολλές ευθύνες με 6 βιβλία που πρέπει να γράφεις. 6-9 το απόγεμα βάρδια και 3-6 το βράδυ, με 4 ώρες ύπνου σύνολο. Κοινώς είχα ξεκωλοθέι το πρωί και δεν είχα τον χρόνο να ξεκουραστώ. Την επόμενη μέρα μας πήγαν για βολή, με βροχή πολύ αέρα και πολύ κρύο, να στέκουμε για 4 ώρες, μέχρι που το μόνο μη βρεγμένο και παγωμένο κομμάτι του δέρματός μας να είναι αυτό κάτω από το κράνος. Και επειδή ήταν Τρίτη είχαμε βραδινή εκπαίδευση. Τουλάχιστο είχα αιτηθεί γιατρό για να μου δώσει κάτι να μπουκώσω την μύτη μου ώστε να μην κλατάρω στο τρέξιμο, και έτσι γλύτωσα μια ώρα ορθοστασίας στο κρύο.

Αυτή η βολή ήταν η καλύτερή μου, γιατί ούτε πολλές ώρες περίμενα αλλά το βασικότερο είναι πως την κάναμε με διόπτρα με ειδικό εξοπλισμό για βραδινή όραση (αυτό το πράσινο που είναι στις ταινίες). Ήταν τέλεια και πολύ ατμοσφαιρικά, με μορφές των στρατιωτών να χάνονται στην ομίχλη του πεδίου βολής.

Τουλάχιστο εκείνη την μέρα κοιμήθηκα καλά, ή όσο καλά μπορεί να κοιμηθεί κανείς με όσα συμβαίνουν εκεί μέσα και ειδικά το υπέροχο πρωινό ξύπνημα.


Όσες ώρες πέρασαν μέχρι να αποφασίσω να μην κοπώ έκανα πάρα πολλές σκέψεις. Ουσιαστικά στο πεδίο βολής άκουσα κάτι κοπέλια πίσω μου να λένε ότι τα ΤΠΕΝ πρακτικά είναι 3 εβδομάδες και όχι πέντε που νόμιζα γιατί τις 2 τελευταίες θα είναι ειδικότητα και από αυτές τις 3 η μία θα είναι άδεια γιορτών. Οπότε λέω υπομονή 2 βδομάδες είναι θα περάσουν.

Ωστόσο το γέλιο είναι πως βρήκα ένα πιθανό σενάριο για το τι θα γινόταν αν κοβόμουν.

«Θα κοβόμουν από ειδικές και θα πήγαινα πεζικό, θα έκανα τα πλαστά μου χαρτιά ότι είμαι παντρεμένος με γυναίκα που δεν μπορεί να εργαστεί και θα έκανα 6μηνο οπότε θα μου έμεναν 6 ολόκληροι μήνες για να κάνω κάτι που μου ανέφερε ένα παιδί που γνώρισα και με τρέλανε. Θα πάω στην σελίδα του εθελοντισμού και θα κάνω αίτηση να δουλέψω εθελοντικά στο Νεπάλ, με δωρεάν διαμονή και φαγητό. Μετά θα γύριζα πίσω για να συνεχίσω τα σχέδιά μου»

Έεε δεν είναι τρομερό σχέδιο; Πού ξέρεις ίσως και να γίνει ;)

Πάντως το παιδί που μου τα είπε αυτά το είχε κάνει για Ισπανία και ένας φίλος του είχε πάει στο Νεπάλ, και επειδή είχε κάποιες φασαρίες τους φυγάδευσαν στην Ινδία. Εμπειρίες για μια ζωή, όχι στρατός!

Καλά τώρα τις γιορτές θα ξεφαντώσω με τους φίλους μου, τουλάχιστο με όσους είναι Ηράκλειο. Και όσοι διαβάζουν το blog και είναι μακρυά είναι ευπρόσδεκτοι.

Φιλιά κοπέλια και κοπέλες.



ΥΓ. Η πίεση σε κάνει να σκέπτεσαι εναλλακτικές, μην κολώνετε να επιλέγετε τον δύσκολο τρόπο έχει πιο πολύ γέλιο.