Καλά Χριστούγεννα (και καλή ανάρωση)

Τρεις μέρες μετά την έξοδό μου με άδεια και έχω αποκτήσει πάλι όρεξη για να γράψω για τις τελευταίες στιγμές από την καθημερινότητά μου.

Πέμπτη πρωί και μετά το πρωινό ακολουθεί η αναφορά της μοίρας, όπου ο διοικητής μας αναφέρει πως τώρα είμαστε πλέον καταδρομείς σε εκπαίδευση και πρέπει να κοπούν μερικοί από εμάς.
Μισή ώρα μετά ξεκινήσαμε για πορεία με 20 κιλά μπέρκινγκ (σαν μεγάλη τσάντα πλάτης) στην πλάτη, προς τα βουνά. Περάσαμε από χωράφια, ελιές πάνω από την εθνική και μας αναβόσβηναν τα φώτα, ανηφόρες, κατηφόρες και χωριά. Όταν φτάσαμε αρκετά ψηλά στα βουνά, περίπου 8 χιλιόμετρα πορείας, και νομίζαμε πως δεν αντέχαμε άλλο, διέταξαν όσους ήταν υποψήφιοι αλεξιπτωτιστές να ξεκινήσουν τρέξιμο μέχρι τον ποταμό που ήταν πάνω από 3 χιλιόμετρα και όσοι έμεναν πίσω θα κόβονταν από τους καταδρομείς.

Μερικοί δεν τα κατάφεραν και άλλοι που τα κατάφεραν δεν το πίστευαν, όπως και εγώ. Μετά τα 3 χιλιόμετρα το περπάτημα φαινόταν σαν παράδεισος, ενώ πριν το τρέξιμο φαινόταν σαν να μην αντέχαμε άλλο. Η πορεία ήταν η 20άρα (χιλιόμετρα) αλλά ουσιαστικά πρέπει να ήταν περί τα 14-15 χιλιόμετρα.
Το χειρότερο μέρος της εκδρομής ήταν στο σημείο μετά το τρέξιμο όπου είχαμε πάθει αφυδάτωση από την δίψα και καθώς περνούσαμε δίπλα από τις πορτοκαλιές, η μυρωδιά δεν μας άφηνε να σκεφτούμε τίποτε άλλο. Ένας δεν την πάλεψε με την δίψα του και σταμάτησε να κόψει στα κρυφά ένα πορτοκάλι ενώ γνώριζε πως αν σταματούσε θα κοβόταν από καταδρομέας.

Μετά την πορεία και ενώ ήμασταν μέσα στον ιδρώτα, μας άφησαν μιάμιση ώρα στην παγωνιά μέχρι να κάνουμε αναφορά και να παραδώσουμε όπλα και ξιφολόνχες. Η μόνη μου επιθυμία εκείνη την στιγμή ήταν να μην πάθω πνευμονία και ότι άλλο πάθω ευπρόσδεκτο.
Ευτυχώς την γλίτωσα με ένα γερό μπούκωμα και από αύριο τελειώνουν οι διακοπές μου.

Καλά Χριστούγεννα και Καλή Πρωτοχρονιά.

Untitled from Athoz on Vimeo.
Η σχολή που θα πάω στην Αθήνα μετά το Γεννάρη είναι έτσι.