Λές να είμαι μαζόχας?
Πλέον έχουμε αρχίσει σκοπιές και περιπολίες, οπότε έχουμε ωράρια μέσα στην νύχτα και κοιμόμαστε 3 ώρες ενώ στην καλύτερη 4, όταν δεν έχουμε βάρδια το πολύ 5 ώρες και είμαστε και πανευτυχείς. Ξυπνώντας ένας στρατιώτης για να ετοιμαστεί πρέπει να ντυθεί και να πάρει τον εξοπλισμό από τον εφοριαμό του, οπότε όλη η διαδικασία δημιουργεί πολύ θόρυβο στο θάλαμο. Κανείς όμως δεν είναι μόνος στην σκοπιά έτσι πάντα ξυπνάνε 2 και παραπάνω άτομα και πολλές φορές πιάνουν και την κουβέντα, οπότε είσαι τυχερός αν ξυπνήσεις 2 φορές κατά την διάρκεια του δίωρου ύπνου σου.
Το χειρότερο είναι με μερικά ζώα εκπαιδευτές οι οποίοι γυρνούν από την περίπολο και δεν τους νοιάζει πόση φασαρία κάνει αλλά επιπλέον φωνάζουν “ΟΛΟΙ ΟΡΘΙΟΙ”, με αποτέλεσμα οι στρατιώτες που τους έχει γίνει εφιάλτης αυτή η έκφραση να τινάζονται από το κρεβάτι χωρίς να ξέρουν αν είναι ξύπνοι η ονειρεύονται ακόμα. Αφού πει την μαλακία του ο γρόθος γελάει και πέφτει για ύπνο.
Γενικά ξυπνάς και δεν ξέρεις τι ώρα είναι το μυαλό σου είναι στην τσίτα μην έχει πάει πρωί και πρέπει με το όλοι όρθιοι να τιναχτείς από το κρεβάτι για να προλάβεις, και γενικά έχεις μια κακή σχέση με το χρόνο κατά την διάρκεια του ύπνου.
Μερικές μαλακίες που λέμε όταν τρέχουμε, παρελάσουμε, περπατάμε, ή ότι άλλο κάνουμε με βηματισμό. Μια διμοιρία, 30 άτομα να το φωνάζουν με όση δύναμη έχουν, είναι κάτι το τονωτικό και πολύ πορωτικό.
1.
Το τρενάκι ξεκινάει, στην Τουρκία για να πάει, κι’ όποιος δεν τ’ ακολουθήσει, μαύρο φίδι θα τον φαει, θα μας δείξουν έναν ένα, που θα πάρουμε σημαία, θα ‘ναι κόκκινη μεγάλη, θα ‘χει άστρο και φεγγάρι, ...
2.
Αγαπώ ένα αετό, που μου μαθέ πως να πετώ.
Αγαπώ ένα μπερέ, που μου μαθέ να φέρομαι, αντρίκεια, αντρίκεια, και όχι σαν τζιτζίκια(πεζικάριοι).
3.
Η Γωγώ η Μαστροκώστα είναι και πολύ μ***ί, της αρέσει να γ*****αι με τον κάθε λοκατζή
4.
Και τώρα ένα σύνθημα που όλους μας ενώνει,
μίκρο μου πόνυ, μίκρο μου πόνυ.
5.
Δεν είναι εδώ το πεζικό, τμήμα είναι καταδρομικό, δεν διψάμε δεν πεινάμε τρέχουμε και τραγουδάμε.
6.
Τα μάτια μου βουρκώσανε, όταν μπερέ μου δώσανε, γιατί ήτανε ο πράσινος, απ’ όλους ο πιο μάχιμος.
7.
Μου είπαν πως στο ναυτικό είναι καλύτερο από τα ΛΟΚ, έχει λεει και ωραίες στολές, και στα λιμάνια πουτάνες πολλές, μα γω ναυτάκι δεν θα γενώ, θέλω να πηδώ με τ’αλεξίπτωτο.
8.
Μακεδονία ξακουστή, τ’ Αλεξάνδρου η χώρα, που έδιωξες τους βάρβαρους, και λεύτερη είσαι τώρα.
9.
Οι Μακεδόνες δεν μπορούν να ζούνε σκλαβωμένοι, μα όλα και αν τα χάσουνε, η λευτεριά τους μένει.
10.
Μια είναι η μοίρα, η μοίρα αετού είναι, η 1η μοίρα Αλεξιπτωτιστών.
11.
Θα κάνουμε αμφίβια καταδρομική, θα σπάσουμε τα σύνορα με βάρκα φουσκωτή, θα κάψουμε την Άγκυρα, θα πάρουμε την πόλη, θα πάρουμε τον Βόσπορο, και την Τουρκία όλη.
12.
Έχω μια αδερφή, κουκλίτσα αληθινή, την λένε βόρεια Ήπειρο, την αγαπώ πολύ.
Θα φύγω ένα πρωί δίχως διαταγή, να πάω να συναντήσω την δόλια μου αδερφή.
Στον δρόμο κι αν χαθώ στη μάχη αν σκοτωθώ να γράψετε στον τάφο μου Ελλάδα σ’ αγαπώ.
13.
Εκεί που έπαιζα μικρός τους είδα μια μέρα, να πέφτουν με αλεξίπτωτο να σχίζουν τον αέρα, και αμέσως εκατάλαβα που έπρεπε να πάω, στην πρώτη ΜΑΛ και μετά στη ΣΧΑΛ να μάθω να πετώ.
14.
Κάθε μια βραχονησίδα είναι ελληνική πατρίδα, κι’ όποιος Τούρκος την πατήσει τα κομάντα θ’ αντικρίσει, γαντζωμένα μες τα βράχια είναι πάντα τα βατράχια, Μ16 έχουν στα χέρια και στο στόμα τα μαχαίρια.
15.
Κοίτα γιε μου στον αέρα. Ομπρελίτσες είναι μπαμπά. Λοκατζήδες είναι γιε μου που τους πήραν τα μυαλά, λοκατζήδες στον αέρα, λοκατζήδες και στα βουνά, κόλαση κάνουν τη νύχτα και τη μέρα πανικό.
Μακάρι να είχα φωτογραφική μηχανή να έκανα παρουσίαση από τα σύννεφα που μου κρατάνε παρέα κάθε μέρα. Στεκούμενοι συνεχώς στο 1 (κοιτάς τα ουράνια, το Θεό όπως λεει ο λοχαγός για να δείξεις το ηθικό ακμαιότατον), κοιτάζουμε τον ουρανό , στα Χανιά έχει σύννεφα πολλά, και μου κρατάνε παρέα.
Οι παρακάτω γραμμές είναι αφιερωμένες στα σύννεφα και την καλύτερη παρέα που μου προσφέρουν τις περισσότερες ώρες.
Tribute for the Clouds
.
.
.
.
.
Σκοπιά
Τώρα στις σκοπιές έχουμε να κάνουμε αναγνώριση, η οποία έχει 3 απλά βηματάκια.
Σύμφωνα με τον κανόνα είναι ως εξής.
Όταν παρατηρήσεις κίνηση στα 50 μέτρα βγάζεις το λαιμό σου και φωνάζεις ”Αλτ τι συ;”, σου απαντάει , περίπολος, ή έφοδος, ή δεκανέας αλλαγής, και απαντάς προχώρι περιπολάρχη, εφοδεύων, ή δεκανέα αντίστοιχα.
Στα 20 μέτρα φωνάζεις Αλτ, λες χαμηλόφωνα το νούμερό σου ώστε αυτός να το ακούσει ίσα ίσα και κανείς άλλος από γύρω, που το έχεις πάρει από τον προηγούμενο σκοπό (είναι οι κωδικοί που αλλάζουν κάθε μέρα), και σου απαντάει το δικό του νούμερο.
Στα 10 μέτρα του λες ‘Αλτ προχώρι στο παρασύνθημα, και σου απαντάει με τη λέξη κωδικό, οπότε αν είναι λάθος του απαντάς, επανέλαβε το αληθές, αν είναι αυτό που θες να ακούσεις λες, ελεύθερος προς υπογραφή, ελεύθερος εφοδεύων, η ελεύθερος δεκανέα αντίστοιχα.
Πάμε τώρα να δούμε πως είμαι στην πράξη.
-Αλτ τι συ;
-Ρε μαλάκα φωνή δεν έχεις
-Αλτ τι σύυυυυυυυ; (δέκα φορές πιο βραχνιασμένη φωνή)
-Καλά εεε αν δεν το πεις πιο δυνατά θα σε βγάλω στην αναφορά.
-ΑΛΤ ΤΙΙΙΙΙ ΣΥΥΥΥΥΥΥ; (χωρίς λαιμό πλέων)
-Μόνο αυτό έχεις είσαι αδερφή ρε!
Άλλη περίπτωση
-Αλτ τι συ;
-Σκάσε ρε ψάρι και φέρε να υπογράψω, ακόμα εκεί είσαι;
Γενικά όμως πάει κανονικά η αναγνώριση φτάνει να μην πέσεις σε κανένα αρ***ι.
Καμιά φορά έχουν όρεξη και πάει ο ένας περίπολος και κάνει τον καραγκιόζη για να αποσπάσει την προσοχή ενώ ο άλλος πάει πίσω από το σκοπό αθόρυβα και κλέβει το όπλο του σκοπού και τον αναγκάζει να τρέξει πίσω του για να το πάρει.
Τα πρωινά στις σκοπιές από 2 μέχρι 6 το πρωί τρωμε τρελό ξεπάγιασμα, τα γάντια και ο σκούφος απαγορεύονται οπότε είμαστε κινούμενα παγάκια στο τέλος της βάρδιας. Το μόνο που μας προστατεύει είναι το κρεμμύδι. Ντυνόμαστε κοινώς σαν κρεμμύδι, από μέσα προς τα έξω είναι, φανελάκι, φούτερ, χιτώνιο, πουλόβερ, επένδυση του τζάκετ και τελικά το τζάκετ. Έχουμε περιορισμό στις κινήσεις αλλά δεν μας νοιάζει. Μπρος στη ζέστη τι είναι τα κάλλη.
Μας τόνισαν μερικούς λόγους που πρέπει να προσέξουμε στην σκοπιά.
Να μην καθόμαστε, καπνίζουμε, γράφουμε sms, ακούμε ραδιόφωνο και να είμαστε ζωηροί στις διαδικασίες αναγνώρισης.
Πρέπει να προσέχουμε και να αναφέρουμε στον ασύρματο κάθε περίεργο που θα δούμε πριν ενεργήσουμε, όπως να δούμε κάποιον να βγαίνει από το στρατόπεδο, ή και να μπαίνει. Υπάρχει λεει και ένας τρελός στην περιοχή που μπαίνει στο στρατόπεδο και πετάει πέτρες στους σκοπούς. Όπως μας διέταξε κατά γράμμα, “Μην αδειάσετε ένα 5.56 γεμιστήρα πάνω του” (5.56 είναι οι σφαίρες του Μ16), άλλα να καλέσουμε στον ασύρματο και να πάρουμε κάλυψη.
Ασκήσεις ακριβείας λέγονται οι ασκήσεις που κάνουμε με το όπλο. Να το βάλουμε στον ώμο, να χαιρετήσουμε, και άλλες ενέργειες που τρωνε πολύ από τον χρόνο μας. Η επανάληψη είναι η τελειοποίηση του παντός.
1. Επ’όμου, Άρμ
2. Παρουσιάστε, Άρμ
3. Επ’όμου, Άρμ
4. Παραπόδας, Άρμ
5. Αποθέσααα, τέ
6. Αναλάβααα, τέ
Εν ώρα αναφοράς κρατάς το όπλο παρά πόδας και σε ημιανάπαυσή οπότε περνάει ο καυλωμένος εκπαιδευτής που έχει όρεξη για να κάνει πλάκα και σου κλέβει το όπλο, οπότε γίνεσαι Κεντέρης και τον παίρνεις από πίσω μπας και γλιτώσεις την φυλάκα. 20 μέρες φυλακή για σένα αν αυτός παραδώσει το όπλο σου στο διοικητή και 5 μέρες τιμητική για αυτόν. Τουλάχιστο δεν είναι καθίκια οι εκπαιδευτές απλά κάνουν πλάκα και τελικά πάντα το επιστρέφουν, το κάνουν έτσι για να σου φύγει για λίγο το σκατό.
Ένα από τα σαββατοκύριακα έφυγε ο πρώτος λόχος με άδεια και μείναμε στο στρατόπεδο και με τις δικές τους σκοπιές οπότε, παρασκευοσαββατοκύριακο κοιμηθήκαμε λιγότερο από 10 ώρες και το πρωί της δευτέρας μας είπαν πως θα κάναμε τα αγωνίσματα στα αλεξίπτωτα. Τουλάχιστο έχουμε ένα πολύ καλό υποδιοικητή και άκουσε τη επιθυμία ενός στρατιώτη να τα κάνουμε την επόμενη μέρα, επειδή οι μισοί ήταν ξεκούραστοι από την άδεια και οι άλλοι μισοί άυπνοι και ξεκωλωμένοι.
Την Τρίτη τελικά πήγαμε για τα αγωνίσματα των αλεξίπτωτων. Ήμασταν 125 άτομα και οι περισσότεροι ήταν καλά γυμνασμένοι, ενώ στις προηγούμενες ΕΣΣΟ ήταν το πολύ 40 και όχι και τόσο σε ποσοστά γυμνασμένοι.
Έπρεπε να κάνουμε το μίλι σε 7’30” και ένας το έκανε σε 4’30”, με μέσο όρο ταχύτητας 20 χιλιόμετρα την ώρα (κάντο αν μπορείς), 4 έλξεις ένας άλλος έκανε 44 έλξεις κωπηλατικές, 30 κάμψεις, κοιλιακούς και κουτσό για μια απόσταση. Ο συναγωνισμός ήταν μεγάλος και δύσκολα θα πάω αλεξίπτωτα αλλά δεν σπάζομαι, θα πάω αμφίβιος καταδρομέας να γυρίσω τα νησιά με φουσκωτό.
Το βράδυ μας περίμενε δωράκι για ανταμοιβή.
Μας τρέχανε πάλι στο αεροδρόμιο για να κάνουμε ένα χιλιόμετρο μέσα στα βάτα, τις πέτρες και τις προβατοκουράδες, με έρπιν, βήμα γάτας ή φαντάσματος ανάλογα την βλάστηση. Μας βγήκε ο τάκος αλλά είχαμε κάπως συνηθίσει από τις προηγούμενες φορές.
Δυο στιγμές θέλουν επισήμανση από εκείνο το βράδυ. Κάποια στιγμή ο λοχαγός φώναξε τους εκπαιδευτές και μείναμε μόνοι οπότε όπως ήμουν πρηνηδόν έγινα ξαπλωδών με το οπτικό μου πεδίο να περιορίζεται από το κράνος τα χορταράκια και τους θάμνους τα σκοτεινά συννεφάκια και τα λαμπρά αστέρια, και ήμουν σε κατάσταση νιρβάνα.
Πρώτη φορά εκείνο το βράδυ είδα άνθρωπο να κατουράει γονατιστός, ο καημένος ήταν σε έρπιν και τον έπιασε κατούρημα, ευτυχώς ήταν μαύρη πίσσα η νύχτα και δεν κατάφερε κάποιος ανώτερος να το διακρίνει.
Μια μέρα στην πρωινή αναφορά της μοίρας ο Διοικητής διέταξε να αδειάσουμε τους λόχους από τα πράγματά μας αφήνοντάς τους μόνο με τα κρεβάτια. Δέκα λεπτά αφού τα είχαμε αποθέσει στο προαύλιο ήρθε ένα σκυλί Κ9 και άρχισε να χώνει την μύτη του στα πράγματά μας σε αναζήτηση απαγορευμένων ουσιών. Βρήκε 3 βαλίτσες που τελικά δεν περιείχαν τίποτα το περίεργο.
Το τελευταίο το άφησα για άλλη μια φορά για το τέλος.
Μία μέρα πριν την άδεια μας έχωσαν στα μαγειριά. Μπήκαμε στη δουλεία στις 3 φύγαμε 12 το βράδυ και είχαμε συνολικά 20 λεπτά διάλειμμα, ο ενδιάμεσος χρόνος ήταν καθαρισμός των τραπεζιών, προετοιμασία φαγητού, λάντζα, λάντζα, λάντζα και πάλι λάντζα.
Εγώ και άλλοι δύο καθαρίσαμε 400 δίσκους φαγητού που έχουν θήκες για να μπαίνει το φαγητό άλλα τόσα μαχαιροπήρουνα, και άλλα τόσα ποτήρια.
Για το φαγητό που ήταν ομελέτα χρειάστηκαν 130 κιλά πατάτες καθαρισμένες και κομμένες, 300 αυγά και πολύς χρόνος. Τα μπουρδέλα τα ταψιά που ψήθηκε η ομελέτα δεν έλεγαν να καθαρίσουν με τίποτα, 15 κιλά το κάθε ένα σε ένα κολονεροχύτη δεν παλευόταν. Η μεγαλύτερη μαλακία από όλες είναι πως το πάτωμα γλιστράει γιατί είναι μέσα στα λίπη και ο μόνος τρόπος καθαρισμού του είναι με μια σφουγγαρίστρα (χωρίς νερό και σαπούνι) πασαλείβοντάς. Και εκεί που κόβαμε τις πατάτες έρχεται ορεξάτος ένας παλιός υπεύθυνος της κουζίνας εκεί, κολοζώο του κερατά, και μας λεει “θέσεις για κάμψεις”, μετά τις κάμψεις μέσα στην βρομιά συνεχίσαμε να κόβουμε πατάτες. Καλή όρεξη!
Orkomosia Psarion from Athoz on Vimeo.
Το χειρότερο είναι με μερικά ζώα εκπαιδευτές οι οποίοι γυρνούν από την περίπολο και δεν τους νοιάζει πόση φασαρία κάνει αλλά επιπλέον φωνάζουν “ΟΛΟΙ ΟΡΘΙΟΙ”, με αποτέλεσμα οι στρατιώτες που τους έχει γίνει εφιάλτης αυτή η έκφραση να τινάζονται από το κρεβάτι χωρίς να ξέρουν αν είναι ξύπνοι η ονειρεύονται ακόμα. Αφού πει την μαλακία του ο γρόθος γελάει και πέφτει για ύπνο.
Γενικά ξυπνάς και δεν ξέρεις τι ώρα είναι το μυαλό σου είναι στην τσίτα μην έχει πάει πρωί και πρέπει με το όλοι όρθιοι να τιναχτείς από το κρεβάτι για να προλάβεις, και γενικά έχεις μια κακή σχέση με το χρόνο κατά την διάρκεια του ύπνου.
Μερικές μαλακίες που λέμε όταν τρέχουμε, παρελάσουμε, περπατάμε, ή ότι άλλο κάνουμε με βηματισμό. Μια διμοιρία, 30 άτομα να το φωνάζουν με όση δύναμη έχουν, είναι κάτι το τονωτικό και πολύ πορωτικό.
1.
Το τρενάκι ξεκινάει, στην Τουρκία για να πάει, κι’ όποιος δεν τ’ ακολουθήσει, μαύρο φίδι θα τον φαει, θα μας δείξουν έναν ένα, που θα πάρουμε σημαία, θα ‘ναι κόκκινη μεγάλη, θα ‘χει άστρο και φεγγάρι, ...
2.
Αγαπώ ένα αετό, που μου μαθέ πως να πετώ.
Αγαπώ ένα μπερέ, που μου μαθέ να φέρομαι, αντρίκεια, αντρίκεια, και όχι σαν τζιτζίκια(πεζικάριοι).
3.
Η Γωγώ η Μαστροκώστα είναι και πολύ μ***ί, της αρέσει να γ*****αι με τον κάθε λοκατζή
4.
Και τώρα ένα σύνθημα που όλους μας ενώνει,
μίκρο μου πόνυ, μίκρο μου πόνυ.
5.
Δεν είναι εδώ το πεζικό, τμήμα είναι καταδρομικό, δεν διψάμε δεν πεινάμε τρέχουμε και τραγουδάμε.
6.
Τα μάτια μου βουρκώσανε, όταν μπερέ μου δώσανε, γιατί ήτανε ο πράσινος, απ’ όλους ο πιο μάχιμος.
7.
Μου είπαν πως στο ναυτικό είναι καλύτερο από τα ΛΟΚ, έχει λεει και ωραίες στολές, και στα λιμάνια πουτάνες πολλές, μα γω ναυτάκι δεν θα γενώ, θέλω να πηδώ με τ’αλεξίπτωτο.
8.
Μακεδονία ξακουστή, τ’ Αλεξάνδρου η χώρα, που έδιωξες τους βάρβαρους, και λεύτερη είσαι τώρα.
9.
Οι Μακεδόνες δεν μπορούν να ζούνε σκλαβωμένοι, μα όλα και αν τα χάσουνε, η λευτεριά τους μένει.
10.
Μια είναι η μοίρα, η μοίρα αετού είναι, η 1η μοίρα Αλεξιπτωτιστών.
11.
Θα κάνουμε αμφίβια καταδρομική, θα σπάσουμε τα σύνορα με βάρκα φουσκωτή, θα κάψουμε την Άγκυρα, θα πάρουμε την πόλη, θα πάρουμε τον Βόσπορο, και την Τουρκία όλη.
12.
Έχω μια αδερφή, κουκλίτσα αληθινή, την λένε βόρεια Ήπειρο, την αγαπώ πολύ.
Θα φύγω ένα πρωί δίχως διαταγή, να πάω να συναντήσω την δόλια μου αδερφή.
Στον δρόμο κι αν χαθώ στη μάχη αν σκοτωθώ να γράψετε στον τάφο μου Ελλάδα σ’ αγαπώ.
13.
Εκεί που έπαιζα μικρός τους είδα μια μέρα, να πέφτουν με αλεξίπτωτο να σχίζουν τον αέρα, και αμέσως εκατάλαβα που έπρεπε να πάω, στην πρώτη ΜΑΛ και μετά στη ΣΧΑΛ να μάθω να πετώ.
14.
Κάθε μια βραχονησίδα είναι ελληνική πατρίδα, κι’ όποιος Τούρκος την πατήσει τα κομάντα θ’ αντικρίσει, γαντζωμένα μες τα βράχια είναι πάντα τα βατράχια, Μ16 έχουν στα χέρια και στο στόμα τα μαχαίρια.
15.
Κοίτα γιε μου στον αέρα. Ομπρελίτσες είναι μπαμπά. Λοκατζήδες είναι γιε μου που τους πήραν τα μυαλά, λοκατζήδες στον αέρα, λοκατζήδες και στα βουνά, κόλαση κάνουν τη νύχτα και τη μέρα πανικό.
Μακάρι να είχα φωτογραφική μηχανή να έκανα παρουσίαση από τα σύννεφα που μου κρατάνε παρέα κάθε μέρα. Στεκούμενοι συνεχώς στο 1 (κοιτάς τα ουράνια, το Θεό όπως λεει ο λοχαγός για να δείξεις το ηθικό ακμαιότατον), κοιτάζουμε τον ουρανό , στα Χανιά έχει σύννεφα πολλά, και μου κρατάνε παρέα.
Οι παρακάτω γραμμές είναι αφιερωμένες στα σύννεφα και την καλύτερη παρέα που μου προσφέρουν τις περισσότερες ώρες.
Tribute for the Clouds
.
.
.
.
.
Σκοπιά
Τώρα στις σκοπιές έχουμε να κάνουμε αναγνώριση, η οποία έχει 3 απλά βηματάκια.
Σύμφωνα με τον κανόνα είναι ως εξής.
Όταν παρατηρήσεις κίνηση στα 50 μέτρα βγάζεις το λαιμό σου και φωνάζεις ”Αλτ τι συ;”, σου απαντάει , περίπολος, ή έφοδος, ή δεκανέας αλλαγής, και απαντάς προχώρι περιπολάρχη, εφοδεύων, ή δεκανέα αντίστοιχα.
Στα 20 μέτρα φωνάζεις Αλτ, λες χαμηλόφωνα το νούμερό σου ώστε αυτός να το ακούσει ίσα ίσα και κανείς άλλος από γύρω, που το έχεις πάρει από τον προηγούμενο σκοπό (είναι οι κωδικοί που αλλάζουν κάθε μέρα), και σου απαντάει το δικό του νούμερο.
Στα 10 μέτρα του λες ‘Αλτ προχώρι στο παρασύνθημα, και σου απαντάει με τη λέξη κωδικό, οπότε αν είναι λάθος του απαντάς, επανέλαβε το αληθές, αν είναι αυτό που θες να ακούσεις λες, ελεύθερος προς υπογραφή, ελεύθερος εφοδεύων, η ελεύθερος δεκανέα αντίστοιχα.
Πάμε τώρα να δούμε πως είμαι στην πράξη.
-Αλτ τι συ;
-Ρε μαλάκα φωνή δεν έχεις
-Αλτ τι σύυυυυυυυ; (δέκα φορές πιο βραχνιασμένη φωνή)
-Καλά εεε αν δεν το πεις πιο δυνατά θα σε βγάλω στην αναφορά.
-ΑΛΤ ΤΙΙΙΙΙ ΣΥΥΥΥΥΥΥ; (χωρίς λαιμό πλέων)
-Μόνο αυτό έχεις είσαι αδερφή ρε!
Άλλη περίπτωση
-Αλτ τι συ;
-Σκάσε ρε ψάρι και φέρε να υπογράψω, ακόμα εκεί είσαι;
Γενικά όμως πάει κανονικά η αναγνώριση φτάνει να μην πέσεις σε κανένα αρ***ι.
Καμιά φορά έχουν όρεξη και πάει ο ένας περίπολος και κάνει τον καραγκιόζη για να αποσπάσει την προσοχή ενώ ο άλλος πάει πίσω από το σκοπό αθόρυβα και κλέβει το όπλο του σκοπού και τον αναγκάζει να τρέξει πίσω του για να το πάρει.
Τα πρωινά στις σκοπιές από 2 μέχρι 6 το πρωί τρωμε τρελό ξεπάγιασμα, τα γάντια και ο σκούφος απαγορεύονται οπότε είμαστε κινούμενα παγάκια στο τέλος της βάρδιας. Το μόνο που μας προστατεύει είναι το κρεμμύδι. Ντυνόμαστε κοινώς σαν κρεμμύδι, από μέσα προς τα έξω είναι, φανελάκι, φούτερ, χιτώνιο, πουλόβερ, επένδυση του τζάκετ και τελικά το τζάκετ. Έχουμε περιορισμό στις κινήσεις αλλά δεν μας νοιάζει. Μπρος στη ζέστη τι είναι τα κάλλη.
Μας τόνισαν μερικούς λόγους που πρέπει να προσέξουμε στην σκοπιά.
Να μην καθόμαστε, καπνίζουμε, γράφουμε sms, ακούμε ραδιόφωνο και να είμαστε ζωηροί στις διαδικασίες αναγνώρισης.
Πρέπει να προσέχουμε και να αναφέρουμε στον ασύρματο κάθε περίεργο που θα δούμε πριν ενεργήσουμε, όπως να δούμε κάποιον να βγαίνει από το στρατόπεδο, ή και να μπαίνει. Υπάρχει λεει και ένας τρελός στην περιοχή που μπαίνει στο στρατόπεδο και πετάει πέτρες στους σκοπούς. Όπως μας διέταξε κατά γράμμα, “Μην αδειάσετε ένα 5.56 γεμιστήρα πάνω του” (5.56 είναι οι σφαίρες του Μ16), άλλα να καλέσουμε στον ασύρματο και να πάρουμε κάλυψη.
Ασκήσεις ακριβείας λέγονται οι ασκήσεις που κάνουμε με το όπλο. Να το βάλουμε στον ώμο, να χαιρετήσουμε, και άλλες ενέργειες που τρωνε πολύ από τον χρόνο μας. Η επανάληψη είναι η τελειοποίηση του παντός.
1. Επ’όμου, Άρμ
2. Παρουσιάστε, Άρμ
3. Επ’όμου, Άρμ
4. Παραπόδας, Άρμ
5. Αποθέσααα, τέ
6. Αναλάβααα, τέ
Εν ώρα αναφοράς κρατάς το όπλο παρά πόδας και σε ημιανάπαυσή οπότε περνάει ο καυλωμένος εκπαιδευτής που έχει όρεξη για να κάνει πλάκα και σου κλέβει το όπλο, οπότε γίνεσαι Κεντέρης και τον παίρνεις από πίσω μπας και γλιτώσεις την φυλάκα. 20 μέρες φυλακή για σένα αν αυτός παραδώσει το όπλο σου στο διοικητή και 5 μέρες τιμητική για αυτόν. Τουλάχιστο δεν είναι καθίκια οι εκπαιδευτές απλά κάνουν πλάκα και τελικά πάντα το επιστρέφουν, το κάνουν έτσι για να σου φύγει για λίγο το σκατό.
Ένα από τα σαββατοκύριακα έφυγε ο πρώτος λόχος με άδεια και μείναμε στο στρατόπεδο και με τις δικές τους σκοπιές οπότε, παρασκευοσαββατοκύριακο κοιμηθήκαμε λιγότερο από 10 ώρες και το πρωί της δευτέρας μας είπαν πως θα κάναμε τα αγωνίσματα στα αλεξίπτωτα. Τουλάχιστο έχουμε ένα πολύ καλό υποδιοικητή και άκουσε τη επιθυμία ενός στρατιώτη να τα κάνουμε την επόμενη μέρα, επειδή οι μισοί ήταν ξεκούραστοι από την άδεια και οι άλλοι μισοί άυπνοι και ξεκωλωμένοι.
Την Τρίτη τελικά πήγαμε για τα αγωνίσματα των αλεξίπτωτων. Ήμασταν 125 άτομα και οι περισσότεροι ήταν καλά γυμνασμένοι, ενώ στις προηγούμενες ΕΣΣΟ ήταν το πολύ 40 και όχι και τόσο σε ποσοστά γυμνασμένοι.
Έπρεπε να κάνουμε το μίλι σε 7’30” και ένας το έκανε σε 4’30”, με μέσο όρο ταχύτητας 20 χιλιόμετρα την ώρα (κάντο αν μπορείς), 4 έλξεις ένας άλλος έκανε 44 έλξεις κωπηλατικές, 30 κάμψεις, κοιλιακούς και κουτσό για μια απόσταση. Ο συναγωνισμός ήταν μεγάλος και δύσκολα θα πάω αλεξίπτωτα αλλά δεν σπάζομαι, θα πάω αμφίβιος καταδρομέας να γυρίσω τα νησιά με φουσκωτό.
Το βράδυ μας περίμενε δωράκι για ανταμοιβή.
Μας τρέχανε πάλι στο αεροδρόμιο για να κάνουμε ένα χιλιόμετρο μέσα στα βάτα, τις πέτρες και τις προβατοκουράδες, με έρπιν, βήμα γάτας ή φαντάσματος ανάλογα την βλάστηση. Μας βγήκε ο τάκος αλλά είχαμε κάπως συνηθίσει από τις προηγούμενες φορές.
Δυο στιγμές θέλουν επισήμανση από εκείνο το βράδυ. Κάποια στιγμή ο λοχαγός φώναξε τους εκπαιδευτές και μείναμε μόνοι οπότε όπως ήμουν πρηνηδόν έγινα ξαπλωδών με το οπτικό μου πεδίο να περιορίζεται από το κράνος τα χορταράκια και τους θάμνους τα σκοτεινά συννεφάκια και τα λαμπρά αστέρια, και ήμουν σε κατάσταση νιρβάνα.
Πρώτη φορά εκείνο το βράδυ είδα άνθρωπο να κατουράει γονατιστός, ο καημένος ήταν σε έρπιν και τον έπιασε κατούρημα, ευτυχώς ήταν μαύρη πίσσα η νύχτα και δεν κατάφερε κάποιος ανώτερος να το διακρίνει.
Μια μέρα στην πρωινή αναφορά της μοίρας ο Διοικητής διέταξε να αδειάσουμε τους λόχους από τα πράγματά μας αφήνοντάς τους μόνο με τα κρεβάτια. Δέκα λεπτά αφού τα είχαμε αποθέσει στο προαύλιο ήρθε ένα σκυλί Κ9 και άρχισε να χώνει την μύτη του στα πράγματά μας σε αναζήτηση απαγορευμένων ουσιών. Βρήκε 3 βαλίτσες που τελικά δεν περιείχαν τίποτα το περίεργο.
Το τελευταίο το άφησα για άλλη μια φορά για το τέλος.
Μία μέρα πριν την άδεια μας έχωσαν στα μαγειριά. Μπήκαμε στη δουλεία στις 3 φύγαμε 12 το βράδυ και είχαμε συνολικά 20 λεπτά διάλειμμα, ο ενδιάμεσος χρόνος ήταν καθαρισμός των τραπεζιών, προετοιμασία φαγητού, λάντζα, λάντζα, λάντζα και πάλι λάντζα.
Εγώ και άλλοι δύο καθαρίσαμε 400 δίσκους φαγητού που έχουν θήκες για να μπαίνει το φαγητό άλλα τόσα μαχαιροπήρουνα, και άλλα τόσα ποτήρια.
Για το φαγητό που ήταν ομελέτα χρειάστηκαν 130 κιλά πατάτες καθαρισμένες και κομμένες, 300 αυγά και πολύς χρόνος. Τα μπουρδέλα τα ταψιά που ψήθηκε η ομελέτα δεν έλεγαν να καθαρίσουν με τίποτα, 15 κιλά το κάθε ένα σε ένα κολονεροχύτη δεν παλευόταν. Η μεγαλύτερη μαλακία από όλες είναι πως το πάτωμα γλιστράει γιατί είναι μέσα στα λίπη και ο μόνος τρόπος καθαρισμού του είναι με μια σφουγγαρίστρα (χωρίς νερό και σαπούνι) πασαλείβοντάς. Και εκεί που κόβαμε τις πατάτες έρχεται ορεξάτος ένας παλιός υπεύθυνος της κουζίνας εκεί, κολοζώο του κερατά, και μας λεει “θέσεις για κάμψεις”, μετά τις κάμψεις μέσα στην βρομιά συνεχίσαμε να κόβουμε πατάτες. Καλή όρεξη!
Orkomosia Psarion from Athoz on Vimeo.
Anonymous · December 3, 2007
Ante, kali sinexia... :)