Στην 1η ΜΑΛ και μετά στη ΣΧΑΛ
Στη δεύτερη φάση των ΤΠΕΝ (τμήμα προχωρημένης εκπαίδευσης νεοσυλέκτων), μας χώρισαν σε τμήματα ανάλογα την ειδικότητά μας. Οι τυφεκιοφόροι(ΤΦ,όπλα), πολυβολητές(βαριά όπλα), καταστροφείς(εκρηκτικά), ΧΕΛ(χειριστής ελαστικής λέμβου), ολμιστές(όλμοι), χειριστές ΑΤ(αντιαρματικό), νοσοκόμοι και κάποιοι άλλοι. Σαν νοσοκόμος όπως και κάποιες άλλες ειδικότητες μεταφερθήκαμε στους τιφί επειδή η εκπαίδευσή μας θα γ'ινει αργότερα στην Αθήνα.Περάσαμε δύο εξαντλητικές εβδομάδες με πρωινή και βραδυνή άθληση και εκπαίδευση. Το πρωί ή πορεία με μπέρκινγκ για 4 χιλιόμετρα σε γρήγορο βάδισμα, ή στοίβο μάχης (το χειρότερο γιατί τα ρούχα γεμίζαν με λάσπες και θέλαν καθάρισμα), ή ασκήσεις ακριβείας. Το απόγεμα πάλι τρέξιμο για 8 χιλιόμετρα). Και εκεί που λέγαμε πως τελειώνουμε και έιχε πάει πέμπτη μια μέρα πριν το τέλος μας τρέχουν το πρωί 8 χιλιόμετρα και μετά κατ´ευθείαν πορεία με 25 κιλά μπέρκινγκ για 15 χιλιόμετρα μέχρι μια κορυφή στα βουνά και άλλα τόσα πίσω. Το μπέρκινγ είχε σλίπινγκ μπάγκ, μισή σκηνή, πασάλους, κράνος, εξάρτηση, κράνος, αδιάβροχο, και τροφή 4Β. Η τροφή 4Β είναι ένα χαρτόκουτο με κονσέρβες προμαγειρεμένου φαγητού (βοδινό με αρακά, φασολάκια, τυρί), διπυρίτη (σαν κρίμ κράκερσ είναι αλλά πιό σκληρά), στερεό κάυσιμο (για να βάζεις φωτιά), σκόνη για πόσιμο νερό, γάλα σε σκόνη, βιταμίνες, και πολλά άλλα εντυπωσιακά γκατζετοτρόφιμα. Πάνω στο βουνό παραταχτήκαμε κυκλικά σε μεγάλη απόσταση για να καλύβουμε την περιοχή απο πιθανούς εχθρούς όσο η διοίκηση οργάνωνε την αποστολή στο κέντρο της παράταξης. Σε πρινιδών στάση είχαμε πολλές ώρες για να μαγειρέψουμε τις κονσέρβες και να κάνουμε χαζομάρες, μέχρι να ξεκινήσουμε προς τα πίσω. Με πολύ γρήγορο βηματισμό ξεκινήσαμε για τον στόχο που ήταν στο αεροδομιο, και χάσαμε και το δρόμο και βγήκαμε στον Πλατανιά. Ευτυχώς η αποστολή πέτυχε και τα μόνα που μας απασχολούσαν πλέον ήταν οι κάλοι στα πόδια, τα βρεγμένα απο τον ιδρώτα ρούχα μας και η επανεξέταση που θα κάναμε το επόμενο πρωί για να επιβεβαιώσουμε τις αθλητικές μας ικανότητες πριν φύγουμε.
Την επόμενη μέρα μετά την επανεξέταση, μαζέψαμε πράγματα, και παραδώσαμε όπλα σεντόνια κουβέρτες καράνη και εξοπλισμό, και βγήκαμε στα Χανιά με έξοδο, για τελευταία φορά ώς υποψήφιοι αλεξιπτωτιστές. Στις 8 επιστρέψαμε στο στρατόπεδο και 2 ώρες μετά επιβηβαστήκαμε σαν τις σαρδέλες στα 3 πούλμαν, με τις βαλίτσες να ξεχιλίζουν απο τις αποσκευές και τον διάδρομο της καμπίνας, και πήγαμε στη Σούδα. Στο Ολύμπικ Τσάμπιον των ΑΝΕΚ, είχαμε προκαθπρισμένη καμπίνα, αλλά τελικά με πολύ όρεξη και πολλές ανταλαγές κλειδιών καταλήξαμε να κοιμώμαστε με τους φίλους μας.
Και πρίν τελειώσει η μέρα, τώρα που το θυμήθηκα, Χρόνια πολλά Θανάση, παππού, ξάδερφε, φίλε και εαυτέ μου!
Το επόμενο πρωί ξυπνήσαμε μέσα στο άγχος γιατί πλησίαζε η ώρα που θα μπαίναμε στην ΣΧΑΛ, και ο λόγος ήταν ότι μας έιχαν ποτίσει με αρνητικές σκέψεις όλο τον καιρό στη 1η ΜΑΛ. Ξεκινήσαμε απο Πειρεά και οδηγώντας παραλιακά προς τα δυτικά φτάσαμε στον ασπρόπυργο. Περάσαμε την πύλη όπως φαίνεται στο βίντεο που είχα προσθέσει παλιότερα και τα υπόλοιπα γίναν περίπου όπως και στο βίντεο αλλά πολύ πιο ήπια, και ο λόγος άγνωστός. Λίγο πρίν μεσημεριάσει μας έδωσαν έξοδο. Η Αθήνα εκείνη την μέρα έλαμπε, δεν ξέρω αν ήταν η ψυχολογία μου τέτοια ή η χειμερινή λιακάδα που έιχε βγάλει τον κόσμο στους δρόμους στο Μοναστηράκι, όπου πήγαμε για φαγητό, βόλτα και αγορές. Το απόγεμα το πέρασα παρέα με το Μανώλη σπίτι του που προσπαθούσε να γράψει μια εργασία (και ακόμα την γράφει), ενώ το βράδυ παρέα με τον Αντώνη, ψάχναμε το μέσα μαζικής μεταφοράς για να δούμε πως θα επιστρέψουμε πίσω, και τελικά πήγαν όλα καλά.
Σήμερα Κυριακή μετά απο το προβέπόμενο πρωινό και τις καθαριότητες του Λόχου και του στοίβου μάχης βγήκαμε πάλι με έξοδο στα πλάισια της διήμερης περιόδου προσαρμογής στο νέο στρατόπεδο. Ο Ηρακλής οδηγός και άλοι στρατιώτες διασχήσαμε τον Ασπρόπυργο και μέσα απο την Αττική οδό φτάσαμε στην Κηφησιά και απο εκεί με ηλεκτρικό και μετρό στου Μανώλη. Σαν την καλή νοικοκοιρά έβαλα πλυντήριο(ακόμα παλέυω να τα στεγνώσω για να προλάβω να τα πάρω), έψησα φαγητό, πλύθηκα, διάβασα τα νέα απο το διαδύκτιο και μπλόγκαρα (γιατι επιβάλεται). Σε λίγο θα πάρω τον δρόμο της επιστροφής και απο αύριο θα έχω νέα γιατί θα πρέπει πάλι να περάσω τα όρια στα αγωνίσματα και μετά να πηδήξω απο τον πύργο των 12 μέτρων δεμένος με συρματόσχοινο (φείνεται και στο προηγούμενο βίντεο).
Εις το επανειδήν!!
Την επόμενη μέρα μετά την επανεξέταση, μαζέψαμε πράγματα, και παραδώσαμε όπλα σεντόνια κουβέρτες καράνη και εξοπλισμό, και βγήκαμε στα Χανιά με έξοδο, για τελευταία φορά ώς υποψήφιοι αλεξιπτωτιστές. Στις 8 επιστρέψαμε στο στρατόπεδο και 2 ώρες μετά επιβηβαστήκαμε σαν τις σαρδέλες στα 3 πούλμαν, με τις βαλίτσες να ξεχιλίζουν απο τις αποσκευές και τον διάδρομο της καμπίνας, και πήγαμε στη Σούδα. Στο Ολύμπικ Τσάμπιον των ΑΝΕΚ, είχαμε προκαθπρισμένη καμπίνα, αλλά τελικά με πολύ όρεξη και πολλές ανταλαγές κλειδιών καταλήξαμε να κοιμώμαστε με τους φίλους μας.
Και πρίν τελειώσει η μέρα, τώρα που το θυμήθηκα, Χρόνια πολλά Θανάση, παππού, ξάδερφε, φίλε και εαυτέ μου!
Το επόμενο πρωί ξυπνήσαμε μέσα στο άγχος γιατί πλησίαζε η ώρα που θα μπαίναμε στην ΣΧΑΛ, και ο λόγος ήταν ότι μας έιχαν ποτίσει με αρνητικές σκέψεις όλο τον καιρό στη 1η ΜΑΛ. Ξεκινήσαμε απο Πειρεά και οδηγώντας παραλιακά προς τα δυτικά φτάσαμε στον ασπρόπυργο. Περάσαμε την πύλη όπως φαίνεται στο βίντεο που είχα προσθέσει παλιότερα και τα υπόλοιπα γίναν περίπου όπως και στο βίντεο αλλά πολύ πιο ήπια, και ο λόγος άγνωστός. Λίγο πρίν μεσημεριάσει μας έδωσαν έξοδο. Η Αθήνα εκείνη την μέρα έλαμπε, δεν ξέρω αν ήταν η ψυχολογία μου τέτοια ή η χειμερινή λιακάδα που έιχε βγάλει τον κόσμο στους δρόμους στο Μοναστηράκι, όπου πήγαμε για φαγητό, βόλτα και αγορές. Το απόγεμα το πέρασα παρέα με το Μανώλη σπίτι του που προσπαθούσε να γράψει μια εργασία (και ακόμα την γράφει), ενώ το βράδυ παρέα με τον Αντώνη, ψάχναμε το μέσα μαζικής μεταφοράς για να δούμε πως θα επιστρέψουμε πίσω, και τελικά πήγαν όλα καλά.
Σήμερα Κυριακή μετά απο το προβέπόμενο πρωινό και τις καθαριότητες του Λόχου και του στοίβου μάχης βγήκαμε πάλι με έξοδο στα πλάισια της διήμερης περιόδου προσαρμογής στο νέο στρατόπεδο. Ο Ηρακλής οδηγός και άλοι στρατιώτες διασχήσαμε τον Ασπρόπυργο και μέσα απο την Αττική οδό φτάσαμε στην Κηφησιά και απο εκεί με ηλεκτρικό και μετρό στου Μανώλη. Σαν την καλή νοικοκοιρά έβαλα πλυντήριο(ακόμα παλέυω να τα στεγνώσω για να προλάβω να τα πάρω), έψησα φαγητό, πλύθηκα, διάβασα τα νέα απο το διαδύκτιο και μπλόγκαρα (γιατι επιβάλεται). Σε λίγο θα πάρω τον δρόμο της επιστροφής και απο αύριο θα έχω νέα γιατί θα πρέπει πάλι να περάσω τα όρια στα αγωνίσματα και μετά να πηδήξω απο τον πύργο των 12 μέτρων δεμένος με συρματόσχοινο (φείνεται και στο προηγούμενο βίντεο).
Εις το επανειδήν!!