Ο πράσινος απο όλους ο πιο μάχημος.

Χθές και σήμερα ήταν λίγα βήματα πριν το θάνατο :)
Πως λέγεται "Ηρεμία πριν την καταιγίδα", αλλά στο αντίστροφο. Λιώσαμε στο τρεξιμο τις κάμψεις, τις πορείες και τον στοίβο μάχης.

Χθές το πρωί τρέχαμε στον αεροδιάδρομο με τα χέρια στην ανάταση και σε θέση ομηρίας πάνω απο το κεφάλι για πάνω απο 2 χιλιόμετρα και ακολούθησαν κάμψεις και ασκήσεις. Όλη την υπόλοιπη μέρα, με δειάλειμα για μεσημεριανό μόνο, κάναμε προαιτημασία για την βραδυνή άσκηση. Το βράδυ ανεβήκαμε στο ιστορικό ύψωμα 107 πάνω απο το γερμανικό νεκροταφείο και στηθήκαμε για να κάνουμε ενέδρα σε τρια κινούμενα εχθρικά οχήματα.
Είχαμε ομάδα λεηλατών, καταστροφών, και διάφορες άλλες απαραίτητες για την επιχεςίρηση. Ευτυχώς ξεχώριζα, επειδή ορίστηκα νοσοκόμος-διαβιβαστής και βρισκόμουν μονίμως πίσω απο τον αρχηγό της επιχείρησης, μεταφέροντας τις εντολές του στις ομάδες.
Επιτεθήκαμε με άσφερα πειρά ώστε να μην κάνουμε καμιά βλακεία αλλά παρόλα αυτά ο κρότος ήταν αρκετός για να κουφάνει μερικούς προσωρινά.

Την επόμενη μέρα είχαμε εξέταση στα αθλήματα των καταδρομέων, και έπρεπε να μην περάσουμε τα όρια γιατί αλιώς θα μας έκοβαν απο καταδρομείς.Τ΄ρεξιμο ένα μίλι με άρβυλα γυμνοί απο την μέση και πάνω στον αεροδιάδρομο σε χρόνο κάτω απο 7 λεπτά, 20 δευτερόλεπτα λύσιμο δέσιμο του Μ16, και πέρασμα του στοίβου μάχης σε λιγότερο απο 8 λεπτά και αρτημελής.
Τελειώνοντας τα, μούσκεμα και γεμάτοι λάσπη παραταχτήκαμε για να μας απονέμει τον πράσινο μπερέ ο διοικητής.

Επιτέλους γίναμε καταδρομείς με τον πράσινο μπερέ, με προυπόθεση βέβαια ότι θα συνεχίσουμε να ανταποκρινόμαστε στις υποχρεώσεις μας, αλλιώς θα μας τον πάρουν πίσω.

Καταδρομέας Αθοζ 07 Δέλτα ΕΣΣΟ, διατάξτε!