Επιτρέπετε να κάνω άλμα απο τον πύργο κύριε εκπαιδευτά;

Είμαι σε άδεια πάλι, και είμαι πολύ χαρούμενος γι'αυτό, ο Μανώλης δεν ξέρω αν είναι που μου μουρμουρίζει επειδή του γεμίζω το βουλωμένο του νυπτήρα με μύξες. Σήμερα το μεσημέρι πήγαμε σε μια πρεμιέρα ταινίας, το "Gone baby gone", πολύ καλή και στην συνέχεια βόλτα στην ακρόπολη για να θαυμάσουμε την κυριακάτικη Αθήνα απο ψηλά, που όσο την γνώρίζω μου αρέσει και περισσότερο. Στην συνέχεια στην πλάκα για ένα καφέ με θέα τον Παρθενώνα και βόλτα στο Μοναστηράκι για να γυρίσουμε σπίτι. Ο Αντώνης μου πρότεινε και για αγώνα στο Καραϊσκάκι αλλα τα εισητήρια είχαν τελειώσει οπότε βρήκα χρόνο για να γράψω και λίγο στο blog. Τουλάχιστο χθές ψήσαμε πίτσα, συνταγή και εκτέλεση του Μανώλη, αλλά ήταν δύο τεψιά και μας έφτασε για χθεσινό βραδυνό και σημερινό πρωινό μεσημεριανό και βραδυνό, ήταν και δύο φορές πιο παχιά απο του εμπορίου.

Στην ΣΧΑΛ όπου θα πάω κατα τις 10, καλομεταχειρίζονται (σκάστε απο το κακό σας μερικοί παλιοί) επειδή άλλαξε ο διοικητής και έχουν νέες αντολές οι εκπαιδευτές. Καψόνια του τύπου να κάνουμε έρπειν στις τουαλέτες και άλλα του έιδους για να σου σπάσουν την ψυχολογία και να κοπείς, δεν υπάρχουν πλέον. Αυτό όμως που έχει παραμείνει είναι η σκληρή εκπαίδευση, όπου ξυπνάμε στις 6 και πάλι και τρέχουμε για 40 λεπτά, με κάμψεις και έλξεις και τα συναφή, ενώ μετά ακολουθέι πρωινό εκπαίδευση μεση, μεσημεριανό και μετά παλι εκπάιδευση. Κατα την διάρκεια της εκπαίδευσης διδασκόμαστε θεωρία καθώς κάνουμε έλξεις και εκτελούμε ασκήσεις, οι οποίες επαναλαμβάνονται μέχρι να τις κάνουμε μηχανικά. Σε 40 άτομα όμως όλο και κάποιος θα κάνει λάθος κατα την εκτέλεση των ασκήσεων οπότε όπως λέει και ο εκπαιδευτής μας, μετά απο μερικά λάθη του έχει ανέβει το αίμα στο κεφάλι και σταματάει η εκπάιδευση και ξεκινάει η σωματική βελτίωση, κοινώς τρέχουμε συνέχεια με διάλειμα για κάμψεις, και συνεχίζουμε να εκτελούμε τις ασκήσεις πλέων σε στάση κοιλιακών. Δηλαδή ξαπλωμένοι με τα πόδια ενωμένα, τεντωμένα σε 45 μοίρες.

Μέχρι τώρα έχω κάνει 9 άλματα απο τον πύργο των 34 ποδών, και 9 άλματα απο το "τρενάκι", μια εγκατάσταση εξομοίωσης προσγείωσης. Στον πύργο πάνω εκτελείς τις τυποποιημένες κινήσεις που έχεις μάθει και όταν στέκεσαι στην άκρη της εξέδρας φωνάζεις, "Καταδρομέας Athoz, υποψήφιος αλεξιπτωτιστής του λόχου εκπαιδεύσεως, επιτρέπεται κύριε εκπαιδευτά να κάνω άλμα απο τον πύργο;", "Φύγε!!", "Φέυγω", και πετάς το πόδι σου μπροστά και έφυγες, ενώ απο κάτω έχεις θέα την σειρά σου που παίρνει κάμψεις.

Γενικά σε σχάση με το Μάλεμε είναι πιο τυπική η καθημερινότητα στην ΣΧΑΛ, επειδή οι εκπαιδευτές δεν είναι τόσο χάλια όσο ήταν ένας συγκεκριμένος που χαλούσε όλο το στρατόπεδο με τις βλακείες του. Οστώσο το ξύπνημά μας κάθε πρωί, γίνεται με το παράγγελμα, "σφυρίχτρα, όρθιοι, θέσεις για κάμψεις", οπότε ξυπνάς με την μία μόλις κάνεις μια εικοσάρα.

Οστόσο στο Μάλεμε σε μια φάση μας είχαν λιώσει και έπρεπε να κάναμε υποχρεωτικά μπάνιο σε 15 λεπτά, 70 άτομα σε 4 ντουζιέρες, οπότε μπέναμε δύο δύο σε μια ντουζιέρα.

ΥΓ. Την παρασκευή που έκανα πολλά άλματα απο τον πύργο πόζαρα στον φακό του φωτογράφου του στρατοπέδου οπότε απο δευτέρα θαέχω και καταδρομικές φωτογραφίες.



ΥΓ2. Στο αλμα απο τον πύργο πρέπει να έχεις το κεφάλι σου κολημένο στο στήθος γιατί καθώς πέυτεις οι στατικοί ιμάντες που φεύγουν απο την πλάτη σου και περνάνε ξυστά απο το κεφάλι σου μπορεί να σου τραβήξουν το κράνος και να το βγάλουν, και αν συμβεί αυτό επειδή είναι στενά δεμένο στο κεφάλι σου, να ξύσουν το λεμό και τα αυτιά σου και να έχεις κάκαδα και κοκκινίλες λές και σε πιπίλιζαν στο λαιμό μια ώρα. Οπότε αν δείτε κόκκινες γραμές στο λαιμό μου κάτω απο τα αυτιά μην βγάλετε πονηρά συμπεράσματα.
Στο Βίντεο φαίνεται ότι ο πρώτος που πηδάει δεν είναι και πολύ συγκεντρωμένος σε αυτό που κάνει, ήταν και εκπαιδευτής μου στο Μάλεμε.