Ο κύβος ερίφθει

ΩΡΑ 0400

Λίγες ώρες πέρασαν απο την στιγμή που τελείωσε η σκοπιά και πήγα για ύπνο, και έχουμε εγερτήριο. Η φρουρά βγήκε για αναφορά, οι καθαριότητες γίναν και μετά χωριστήκαμε σε ομάδες εξόδων απο το αεροσκάφος. Με μεγάλη, μεγάλη μεγάλη μου χαρά επιτέλους οι αμφιβολίες και οι στεναχώριες δυο εβδομάδων καθυσγτέρησης τελείωσαν γιατί είχα επιλεχτεί να μπώ στην δεύτερη ομάδα εξόδου. Ετοιμαστήκαμε, φορτωθήκαμε στα λεωφορεία και πήγαμε στην ζώνη ρίψης των Μεγάρων.

ΩΡΑ 0645

Ντυνόμαστε τα αλεξίπτωτα, μας ελέγχουν οι εκπαιδευτές, και μπένουμε στην σειρά, σε αναμονή για επιβίβαση. Πίσω μας το Σινούκ (ελικόπτερο) ξεκινάει τους κινητήρες, και κρύος αέρας απο τους έλικες μας χτυπάει μέχρι να μας δοθεί η εντολή να επιβιβαστούμε.
Οι μισοί απο εμάς να φοβούνται ενώ άλλοι να κοιτάζουν να βγάλουν στα κλεφτά καμιά φωτογραφία με το κινητό. Εκει που καθόμασταν ήρθαν διάφοροι υψηλόβαθμοι στρατιωτικοί και τελευταία στιγμή με έβαλαν στην τρίτη έξοδο, όπου ήταν όλο το πλανητάριο, στρατωτικοί με αστέρια στο πέτο, και τέσσερια κοπέλες. Οπότε είχα μπεί στην έξοδο των ελίτ, και μάλιστα ήταν και ο υποδιευθυντής ειδικών δυνάμεων (δύο θέσεις πιο κάτω απο τον υπουργό εθνικής άμυνας), Ζαρας, ο οποίος μάλιστα ήταν στο δικό μου στίκ (στίκ είναι η υποομάδα που πηδάει σε ένα πέρασμα πάνω απο την ζώνη ρίψης, σε εμάς ήτνα 11 άτομα το κάθε στίκ, οπότε 3 περάσματα για 33 άτομα που χωράει το ελικόπτερο).

ΩΡΑ 0800

Έχω επιβιβαστεί στο Σινούκ, ο θόρυβος είναι πολύ δυνατός και μόνο με ανάγνωση των χειλιών μπορείς να καταλάβεις τι σου λένε. Τριμωγμένοι και κρατώντας σφιχτά τα εφεδρικά αλεξίπτωτα τεξιδεύουμε απο τον αεροδιάδρομο προς την ζώνη ρίψης περνώντας γύρω απο την Σαλαμίνα, ενώ εγώ δεν μπορώ να σταματήσω να χαμογελάω και να σκέυτομαι πως αυτό το σκηνικό το έχω δεί ξανά και ξανά στα μισά μου όνειρα.

Ο αρχηγός κάνει νόμα να σηκωθούμε και να αγκιστρωθούμε στο συρματόσχοινο, και μόλις πάω να σηκωθώ μου φάνηκε σαν να ζυγίζω 200 κιλά, ίσως έφταιγε η στροφή που έκανε το ελικόπτερο. Εκείνη την στιγμή λίγο το άγχος λίγο το είχα να πάω τουαλέτα απο το πρωί, παραλίγο να μου φύγουν. Με κλευτές ματιές κοιτούσα ανάμεσα απο τα 9 άτομα που βρισκόταν μπροστά μου, έξω απο την ανοιχτή πόρτα του Σινούκ. Εκεί κάπου με έπιασε ένα συναίσθημα που ακόμα να κατλάβω τι είναι, κάτι σαν δεν ξέρο που βρίσκομε και δεν ξέρω τι με παριμένει, είμαι σαν πρόβατο στην σφαγή, αλλά δεν είναι φόβος. Μέχρι να κοιτάξω απέξω άναψε το πράσινο φωτάκι και ο αρχηγός ήδη είχε ξεκινήσει να μας σπρώχνει στο κενό. Μισό μέτρο πριν το χάος δεν ήξερα πραγματικά τι σκευτόμουν και απλά αφήθηκα.

Μόλις ξεκίνησα την πτώση για ένα δευτερόλεπτο είχα κλειστά τα μάτια και ήταν σαν να μην υπήρχα, το πρώτο πράγμα που σκεύτηκα ήταν να ανοιξω τα μάτια μου γιατί δεν ήθελα να χάσω αυτό το θέαμα, να σφίξω το εφεδρικό με τα χέρια μου, γιατί αν έσφιγγα τα δόντια μου θα σπάγαν, και να κολήσω το πηγούνι στο στήθος μου για να μην με τραυματίσουν οι ιμάντες καθώς ανοίγαν. Περίμενα, περίμενα αλλά καμία ανταπόκριση απο το αλεξίπτωτο. Μετά απο 8 δεύτερα ένοιωσα την αντίσταση προσ τα πάνω και έλεξα τον θόλο, όπου οι ιμάντες ήταν πολύ τυλιγμένοι, και ξεκίνησα την διαδικασία ξετιλύγματος.
Πιάνω τους ιμάντες και τους απομακρύνω μεταξύ τους, αλλά δεν γινόταν τίποτα, και κάπου εκεί με έπιασε το άγχος. Ετυχώς όμως θυμήθηκα όλη την διαδικασία και άρχισα παράληλλα να κάνω ανάποδο ποδήλατο με τα πόδια μου, και σιγά σιγά άρχισα να περιστρέφομαι, ώσπου ξετυλίχθηκαν και πήγε η καρδιά μου στην θέση της. Επόμενη ενέργεια ήταν να πιάσω τις κατευθυντήριες αρτάνες και να κοιτάξω που βρίσκομαι. Αφού προσανατολίστικα και έπαιξα λίγο με την κατεύθυνση του αλεξιπτώτου, πήρα μέτωπο στον αέρα για να πέφτω πιο αργά και η οριζόντια ταχύτητά μου να είναι μικρότερη, κοιτάζοντας τον καπνό στο έδαφος και ακούγοντας τις οδηγίες του τύπου με την ντουντούκα.
Εκείνη την στιγμή που απλά περιμένεις στον αέρα να κατέυεις νοιώθεις μια πραγματική ηρεμία και ελευθερία που δεν νοιώθεις πουθενά αλλού. Καθώς το έδαφος με πλησίαζε χωρίς να γνωρίζω πόσο είναι ακριβώς το ύψος, άκουσα την εντολή να πάρουμε θέση για προσγείωση, οπότε σφίχτηκα ένωσα τους αγκώνες μου περίμενα μέχρι την σύγκρουση. Επειδή όμως το ελξίπτωτο ήταν αρχικά τυλιγμένο και καθηστέησε να ανοίξει, απομακρύνθηκα απο τους υπόλοιπους και βρέθηκα στην άκρη της ζώνης όπου είχε πέτρες, με αποτέλεσμα να κάνω κανονική ροή (όρος προσγείωσης για ελάχιστα τράυματα) και να χτυπήσει το γόνατό μου σε μια πέτρα. Ευτυχώς ήταν μόνο μερικές γρατζουνιές. Στην συνέχεια σηκώθηκα και έτρεξα γύρω απο το θόλο για μην έχει αντίσταση και να ξεφουσκώσει, ώστε να τον ετοιμάσω και τελικά να τον μαζέψω στον σάκο μεταφοράς.

Επέστρεψα στο σημείο αναφοράς παρέδωσα τα αλεξίπτωτα και έμεινα εκεί για να βοηθήσω όπου με χρειασζόταν και τελικά να καθήσω οκλαδών αναμένοντας για οδηγίες. Σιγά σιγά ο χώρος γέμισε με αλεξιπτωτιστές που μόλις είχαν τελειώσει και καθόμασταν παρέα και συζητούσαμε τις εμπειρίες μας σαν μικρά παιδιά. Σε κάποια στιγμή προς τα τελευτα
άλματα άρχισαν τα αλεξίπτωτα να βγάινουν απο την ζώνη ρίψης και να πλησιάζουν προς τα εμάς. Μετά απο λίγο κοιτάζαμε ποιό απο αυτά θα προσγειωνώταν πάνω μας για να το αποφύγουμε. Έχει αλλάχει ο αέρας απο Μέγαρα σε Κανδύλι και ο τύπος με την ντουντούκα δεν το είχε πάρει χαμπάρι μέχρι που δύο αλεξίπτωτα προσγειώθηκαν πίσω απο εμάς σε μια περίφρραξη και πιο πέρα ακόμα. Ξεκίνησε να δίνει την νέα κατεύθυνση αλλά ήταν πλέον αργά γιάτι ένας απο πάνω μας πάλευε να προσγειωθεί σε χωμάτινη περίοχή με χόρτο και όχι στο χωματόδρομο που καθόμασταν, που είναι σκληρός. Σαν απο ταινία ο τύπος σκάει πάνω στην καναδέζα (στρατιωτικά Mecedes τσιπ, που φάινονται κε σε μερικες φωτό απο πάνω) και κοματιάζει το μπαρμπρίζ καθώς τον πετάει στο έδαφος. Ευτυχώς σηκώθηκε με μια γρατσουνιά στο πιγούνι και ήταν και εκπαιδευτής.

Στην συνέχεια πτώση εκτέλεσαν τα στελέχη από τα 4500 πόδια, με αλεξίπτωτο ελευθέας, αυτά που τα ανοίγεις όταν εσύ θές. Μέχρι να πέσουν εμείς τους χαζεύαμε και ονειρευόμασταν την δική μας ώρα που θα το κάναμε.

Όταν όλα τα άλμα τελέιωσαν μαζέψαμε αλεξίπτωτα και πήραμε το δρόμο της επιστροφής έχοντας κερδίσει μια συγκλονιστική εμπειρία και ανυπομονώντας την επόμενη φορά.



Η θέα απο την πόρτα, καλούλα δεν είναι;


ΥΓ. Το πρώτο άλμα μου το αφιερώνω στο φίλο μου καταδρομέα αλεξιπτωτιστή Γιάννη που τόσο με στήριξε και με βοήθησε σε αυτήν την απόφασή μου, και έυχομε μέχρι το τέλος όλα να πάνε καλά.