Απο το καλό στο καλύτερο

Για τα επόμε άλματα δεν έχω να πώ πολλά μιάς και είπα πολλά για το πρώτο.

Στο δεύτερο άλμα ενώ ήμουν πέμπτος στο πρώτο στίκ, με άλλαξαν με την πρώτη θέση ενός εκπαιδευτή στο τελευταίο στίκ, με αποτέλεσμα ν ακάνω 3 γύρους πάνω απο την Σαλαμίνα και να βλέπω τα φανταράκια να χάνονται μπροστά απο την πόρτα καθώς πεύταν. Μόλις σηκώθηκα για να γατζωθώ δεν χρειάστηκε καν να κινήσω το κεφάλι δεξιά αριστερά για δω την πόρτα ήταν όλη δική μου και έιχε και απέραντη θέα. Πρίν το άλμα σκετόμουν να πηδήξω όπως έχω μάθει να πηδάω στα Μάταλα απο τον βράχο στην θάλασσα, όλο αδρεναλίνη, ένταση και μεγάλη χαρά, και έτσι και έγινε. Πήρα φόρα πέταξα το πόδι μακρυά και έφυγα με ανοιχτά τα ματια για να μην χάσω ούτε δευτερόλεπτο την στιγμή. Παραλίγο να με τρακάρει ένας που μου έκλεισε το δρόμο στον αέρα αλλά ευτυχώς υπάρχουν οι κατευθυντήριες αρτάνες και όποιος ξέρει να τις χειρίζεται βγαίνει κερδισμένος.

Έκανα και την τρίτη πτώση και την ευχαριστήθηκα περισσότερο απο όλες, γιατί κάθε φορά έκανα και πιο καλά τις τυπικές διαδικασίες.

Τώρα σειρά έχουν οι δύο πτώσεις που μου μένουν και εύχομαι να είναι απο αεροσκάφος C-130 για να έχω και αυτήν την εμπειρία, και να πάρω την πουλάδα μου και τα ευράκια της συντήρησης. Κάθε εξάμηνο κάνουμε ένα διπλό άλμα συντήρησης όπως λέγεται πέρα αποτα εκπαιδευτικά και παίρνουμε 1300 ευρώ.

Και επιτέλους δέν βρήκα scanner αλλά έκανα λίγη προχειροδουλειά με μια φωτογραφική μηχανη και σας παρουσιάζω τις φωτογραφίες που τράβηξε ο φωτογράφος. Ελπίζω το επόμενο υλικό που θα προσθέσω να είναι το βίντεο της σχολής.

Καρέ καρέ άλμα απο τον πύργο, και λίγο σφιγμένος και με κλειστά μαάτια, που μετά απο 3 άλματα το είχα ξεπεράσει, ευτυχώς.















Μετά το άλμα απο τον πύργο, μές την χαρά.







Ξημερώματα και ενώ περιμένουμε τον ήλιο να ανέβει λίγο για να μας ζεστάνει πριν το άλμα.





Σαν τις σαρδέλες κολημένοι λίγο πριν μπούμε στο Σνινούκ.



Μετά την πτώση μέσα στην καλή χαρά μαζί με την παρέα και τον φίλο μου τον Ηρακλή.