Χιόνια στο καμπαναριό !!

Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο οι προβλέψεις για τον καιρό ήταν άσχημες και ήταν η πρώτη φορά που ήταν αληθείς με αποτέλεσμα να χιονίσει το Σάββατο το βράδυ και την Κυριακή που είχα σκοπιά να έχει χιονοθύελλα. Δυο με τέσσερις τα μεσάνυχτα που φυλούσα το χιόνι είχε ήδη καλύψει όλο το στρατόπεδο με χιόνι και όσο περνούσε η ώρα ο καιρός χειροτέρευε. Η σκοπιά μου ήταν κοντά σε εξωτερικές τουαλέτες όπου φυλάσσονταν τα βιβλία με τις υπογραφές της εφόδου, και κάθε 15 λεπτά που έμπαινα μέσα και κοιτούσα στον καθρέφτη αντίκριζα έναν χιονάνθρωπο. Μέσα σε 2 ώρες είχε ρίξει 20 εκατοστά χιόνι, σβήνοντας τα ίχνη της περιπολίας μας. Το καλό ήταν πως πριν την αλλαγή της σκοπιάς μας πήγαιναν μια βόλτα από τα μαγειρεία και κερνούσαν τσάι και σταφίδες.
Το επόμενο πρωί έκανα την όμορφη σκοπιά που έχω κάνει, σε ένα στρατόπεδο γεμάτο χιόνια και σταλακτίτες που έφταναν το ένα μέτρο καθώς κρέμονταν από τα κεραμίδια.

Ο χιονανθρωπάκος μας.

Στην σκοπιά Παραλία ΕΤΑ με φοντο την χιονισμένη Σαλαμίνα.

Η αυλή πίσω δίπλα στο θάλαμό μας.



Κλασσικά οι τρελοκρητικοί κάνουν τις τρέλες τους.

Σήμερα παρασκευή είχε προγραματιστεί να γίνουν τα τελευταία δυο άλματα ώστε να πάρουμε την πουλάδα. Σκοπιά είχα 12 με 2 και εγερτήριο 3.30 οπότε ο ύπνος μου δεν ήταν περισσότερος απο μιάμιση ώρα, ενώ την προηγούμενη μέρα ξύπνησα στις 4 το πρωί για να πάω να φορτόσω 500 αλεξίπτωτα και 500 εφεδρικά, ενώ στην συνέχεια ακολούθησε γυμναστική και εκπαίδευση στις μπουσκεμένες απο το χιόνι εγκαταστάσεις. Οπότε τα μάτια μου ήταν σαν το ψάρι, άσε δε που φορόυσα και τους χιλιταλεπωρημένους και βρωμεσμένους φακούς επαφής. Τελικά πήγαμε στο αεροδρόμιο στα μέγαρα, ντυθήκαμε το αλεξίπτωτο και δέσαμε στα πόδια μας το εικοσάκιλο μπέρκινγκ(σάκος πλάτης) για να κάνουμε το άλμα με φόρτο απο το C-130. Σαρδελιαστήκαμε στο στενό χώρο 60 περίπου άτομα και εκεί που όλα ήτνα μια χαρά και έιχαν φύγει 3 στίκ με σύνολο 10 άτομα, η πόρτααρχηγού κλίνει και τρώμε άκυρο λόγο δυνατών ανέμων. Προσγειωθήκαμε, ξενερώσαμε, ξεντυθήκαμε και γυρίσαμε στο λόχο για καθαριότητες, και κάπως έτσι άδοξα έληξε και η πέμτη εβδομάδα χωρίς να έχουμε πάρει ακόμα την πουλάδα. Άντε και καλή έκτη!





Καθώς μπαίνουμε στο Σινούκ.



Η πόρτα αρχηγού καθώς γίνεται το άλμα απο το C-130.



Η αυλή δίπλα στο θάλαμό μας σε μια στιγμή καθημερινού καψωνιού, με πρωταγωνιστές όπως πάντα Κρητικούς, που γουστάρουν να το κάνουν για την Κρήτη.



Το σχέδιο στην πρόσοψη του κτηρίου, με ύψος 3 μέτρα.



Η όψη της πόρτας εξόδου του Σινούκ καθώς πηδάμε.



Μερικοί Κρητικοί γυρνάνε μετά το φαγητό στα τέσσερα, επειδή όλο και κάποια βλακεία θα έκαναν, και όποτε δεν κοιτάζει ο εκπαιδετής κλέβουν και απο λίγο.



Εδώ είμαστε καθισμένοι πρίν μπούμε στο Σινούκ για να κάνουμε το πρώτο άλμα.