Γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος

Τόσες μέρες στο Μεγάλο Πεύκο μακρυά απο την πίεση της 2ας ΜΑΛ, χαλαρώναμε και μαθητευόμασταν για νοσοκόμοι και ΧΕΛ-ιστες (Χειριστής Ελαστικής Λέμβου), αλλά εύτασε η ώρα της αναχώρισης για τους δεύτερους. Οι τρείς αλεξιπτωτιστές νοσοκόμοι που μείναμε πίσω γνωρίζοντας πως θα φάμε εμπλοκή, επειδή θα ήταν λίγα τα άτομα για να καλύψουν όλες τις σκοπιές και δεν θα είχαμε έξοδο παρα μόνο την τελευταία μέρα, πήγαμε στην λοχία να αιτηθούμε έξοδο ή υπηρεσιακό (έξοδος για 2 ώρες).
Εκεί ήταν και ο γραφέας του λόχου που ήταν ΧΕΛ, οπότε θυμήθηκε κατευθείαν πως γνώριζα υπολογιστές και χωρίς καθυστέριση με έχρισε το γραφέα του λόχου.
Η γνωσεις μου ως γραφέας ήταν μηδενικές, ο πρώην γραφέας έφευγε και δεν είχε πολύ χρόνο να μου εξηγήσει λεπτομέριες, το ίδιο και η λοχίας, και λόγο αναχαωρήσεων και αφίξεων οι καταστάσεις ηθέλαν πολλές αλλαγές, 22 υπηρεσίες θα δινόταν στη ΜΑΛ που μιά ώρα πριν την παράδωση των υπηρεσιών έγινε γνωστό ότι δεν θα τις αναλάβει και σαν να μην έφταναν όλα αυτά ήταν παρασκευή και έπρεπε να βγούν υπηρεσίες και για Σάββατο και Κυριακή, οπότε οι υπηρεσίες έγιναν χάλια. Σε όλα αυτά το κερασάκι ήταν να μαλώσω με όλους τουσ στρατιώτες γιατί ήθελαν καλές ώρες ή και έξοδο. Οπότε το ΠουΣουΚου πέρασε όσο πιο χάλια μπορούσε να είναι με πολύ τρέξιμο, άγρια βλέματα και χάλια ψυχολογία, ενώ έμαθα πως είχα βγεί αναφερόμενος απο την λοχιά μου στην αναφορά για καθυστλερηση παράδωσης των υπηρεσιών.

Τελικά την δευτέρα δεν βγήκα αναφερόμενος, και είχα πεισμώσει τόσο πολύ να αποδείξω πως δεν είμαι εγώ ο άχρηστος αλλά ήταν η κακή στιγμή που έβαλα τα δυνατά μου.
Οπότε έκανα 11 ώρες θαλαμοφύλακας στις χειρότερες ώρες έβγαλα τις υπηρεσίες του λόχου μου και διάφορα άλλα έγγραφα για ανθυπολοχαγους και λοχίες και πήγα και σε άλους λόχους για να συνεχίσω την εργασία. Και ενώ είχε φτάσει το απόγεμα και εγώ ήμουν νηστικός απο πρωινό και μεσημεριανό κάθισα και μηχανογράφησα όλα τα άτομα που παρουσιάστηκαν στο λόχο, επειδή Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη έιχε κατάταξη νεοσυλέκτων, ψάρια! Και ενώ έλεγα τελειώνω μαθαίνω ένα τέταρτο πριν ότι είμαι όργανο, και αρχίζω να τρέχω σαν παλαβός να μαζέψω απο όλο το στρατόπεδο τους στρατιώτες του λόχου μου που έχουν υπηρεσία. Το όργανο είναι το κεφάλι του λόχου, είναι υπέθυνο για να πάει το λόχο για φαϊ για εκπαίδευση στην φρουρά για τα πάντα σχεδόν και να τους ενημερώσει για τι υπηρεσία έχει ο κάθε ένας. Όταν όμως όλα τα άτομα του λόχου έιναι συνοδόι των νεοσυλέκτων και και έιναι διάσπαρτοι σε ένα μεγάλο στρατόπεδο το όργανο τρέχει και δεν προλαβαίνει. Αλλά οι υπηρεσίες ήταν παραπάνω απο την δύναμη του λόχου(άτομα) οπότε σαν καλός γραφεας έκανα την διπλή υπηρεσία και έγινα και σκοπός, και έκανα και βραδυνή έφοδο (και καλά κάνω βόλτα στις σκοπιές και τις ελέγχω).

Κάποια στιγμή μέσα σε αυτήν την χαοτική μέρα και ενώ έγραφα υπηρεσίες, στο διπλανό γραφείο άκουσα τους δύο λοχαγούς να ψάχνουν για νεοσύλεκτο που να είναι φυσικός. Μετά απο την τρίτη σκέψη, γιατί είναι ρίσκο κάθε φορά που πάς να χωθείς στο στρατό αν μη τι άλλο χαζομάρα, πάω και παρουσιάζομαι και αναφέρω πως είμαι φυσικός, που τελικά δεν τους έκανα επειδή σε 3 μέρες θα έφευγα και δεν το ήθελαν αυτό αλλα παρόλα αυτά το όνομά μου το κράτησαν.
Η επόμενη μέρα ήταν η ίδια αλλά πιο χαλαρή και κάπου στο μεσημέρι δέχομαι τηλεφώνημα πως με ζητάνε στο ανθυπασπιστήριο, και όταν φτάνω με συνδέουν με τον διοικητή. Εκέινη την στιγμή ήμουν μέσα στην απορία και την αγωνία μην έχω κάνει καμιά χοντράδα στις υπηρεσίες.
Και τι μου ζήτησε άραγε;

Να κάνω μάθημα στην κόρη μιας ανθυπασπίστριας που θα έδινε διαγώνισμα στην φυσική!

Οπότε πάω στο γραφείο και μετά απο καμιά ώρα φτάνει και η μαθήτρια. Οι 6 ώρες πέρασαν
διασκεδαστικά και πολύ γρήγορα κάνοντάς με να νοιώσω και λίγο χρήσιμος στο στρατό, ενώ ξέχασα τελείως οτι ήμουν στρατιώτης. Την επόμενη μέρα έκανα ακόμα 2 ώρες μάθημα για να ολοκληρώσουμε την ύλη, ενώ η ανυπασπιστρια με ενημέρωσε πως ο διοικητής θα μου έδινα άδεια αλλά μετά την δευτέρα. Εγώ όμως αναχωρώ την παρασκευή 3 μέρες πριν όποτε άκυρη η τιμητική άδεια. Και ενώ δεν με ενδιέφεραν οι τιμές και οι απονομές έφυγα για να ετοιμαστώ για την έξοδό μου.
Είχαμε επιβιβαστεί στην μηχανή το φίλο μου και ενω είχα φορέσει το κράνος, χτυπάει το κινητό, και απαντάει στην άλλη γραμή ο διοικητής. Του λέω να καλέσει σε ένα λεπτό μέχρι να βγάλω το κράνος και μου απαντάει να του κ΄ναω αναπάντητη μόλις είμαι έτοιμος. Και μόλις είμουν έτοιμος παω να κάνω αναπάντητη αλα δεν είχα μονάδες. Στούβ!
Τρέχω στην πύλη του στρατοπέδου και ζητώ να με συνδέσουν στο τηλέφωνο με το γραφείο του. Τελικά το αποτέλεσμα είναι να πάω αύριο να παρουσιαστώ στον διοικητή για να με στείλει στο γιατρό και να μου δώσει τριήμερη τιμητική άγραφη άδεια ώστε να μέινω λίγο ακόμα στο στρατόπεδο.

Οπότε το καλό είναι πως θα καθηστερήσω να πάω στην μοίρα την χαλαστική και ίσως χάσω και την πενηντάρα (50 χιλιόμετρα με 30 κιλά στην πλάτη στα βουνά), μιάς και έιμαι απροπόνητος για πάνω απο ένα μήνα.

Το καλύτερο απο όλα είναι πως η ανθυπασπίστρια είναι φλιλοι με τον διοικητή στο Μάλεμε, οπότε αν αποφασίσω να κατέβω θα πάω εύκολα και με τις καλύτερες συστάσεις.

Και αυτή ήταν άλλη μια στρατιωτική μου περιπέτετια!