Εμπλοκή στο Κανδύλι.

Τις περισσότερες μέρες που κάναμε σκοπιά στο πεύκο ήταν στο Κανδήλι, ένα στρατόπεδο δίπλα από το πεδίο βολής στο βουνό. Όλη μέρα κοιμόμασταν για να αναπληρώσουμε τις χαμένες ώρες ύπνου από το στρατόπεδο και ξυπνούσαμε μόνο για σκοπιά ενώ το βράδυ αν το φαγητό δεν μας άρεσε, δηλαδή σχεδόν όλες παραγγέλναμε από τα σουβλατζίδικα της Νέα Περάμου. Κάθε φορά ο λογαριασμός ξεπερνούσε τα 100 ευρώ και μερικές φορές έφτανε τα 170, για 22 άτομα, ενώ το πρωινό, με κρουασάν και τυρόπιτες άγγιζε τα 70 ευρώ.
Η μέρα εκεί πάνω περνούσε πιο χαλαρά, με τις μελισσούλες να κόβουν βόλτες και τα φίδια να σέρνονται κάτω απο τις πέτρες, πέτυχα μια οχιά που πετάχτηκε μπροστά μου, και την τηλεόραση στην κουζίνα που δεν έκλεινε μέρα νύχτα.


Περιπολώντας στο Άνω Κανδήλι.


Στην περίπτωση που σου τελειώσουν οι σφαίρες...


Οι δίσκοι πλένονται έξω γιατί βουλώνει ο νιπτήρας.


Ο βράχος στα αριστερά βρίσκεται πάνω από το πεδίο βολής και είναι ο λόγος που η ηχώ απο την έκρηξη μιας χειροβομβίδας διαρκεί 4 δευτερόλεπτα.


Τρελοσειρά που μοιράζει ρούχα στους νεοσύλλεκτους με τον δικό του τρόπο.


Το Πάσχα που έχασα στην ΜΑΛ .


Εγώ...

...και πάλι εγώ...

δοκιμάζοντας την κάμερα του νέου μου κινητού τηλεόρασης.


Πάνω κάτω γίνεται ο πύργος στην εκπαίδευση.


Φτιάχνοντας ιταλική κουζίνα στα μαγειρεία.


Η τραπεζαρία.