Δεκαήμερο πεζικού ή σκηνάκια ή καταδρομικό λιώσιμο

Μια εβδομάδα πριν το δεκαήμερο είχε άσκηση πενηντάρα ή επισήμως πορεία βολή, 50 χιλιόμετρα πορεία με 25 κιλά φόρτο, από τις 9 το βράδυ μέχρι τις 6 το πρωί μέχρι τις 11 το επόμενο πρωί, σε ανηφόρες κατηφόρες, χώμα και τα συναφή και μετά βολή. Λόγο απουσίας μου από το στρατόπεδο την περίοδο της προπόνησης, στο Πεύκο, δεν μπορούσα να πάρω μέρος και έτσι γλίτωσα τους κάλους και τις φούσκες στα πόδια. Ενώ μία μέρα πριν εκτελέσαμε επιχειρησιακό άλμα από C130, και ένας στατικός ιμάντας κόπηκε την στιγμή που ένας έφυγε από το αεροπλάνο (ο ιμάντας αυτός ανοίγει το αλεξίπτωτο). Αυτό είχε να συμβεί δέκα χρόνια και ο προηγούμενος σκοτώθηκε, ευτυχώς τώρα από θαύμα από ότι λένε άνοιξε το αλεξίπτωτο. Στην Μοίρα έγινε πανικός και άρχισαν τις ανακρίσεις, αλλά όλα πήγαν καλά και αυτό είναι το σημαντικό.

Η προετοιμασία για την άσκηση ήταν εντατική μετά το άλμα για να προ αναχωρήσουν οι μισές μας αποσκευές, ενώ τις υπόλοιπες στην πλάτη. Με λεωφορεία φτάσαμε στην τοποθεσία Αμυγδαλιές, πέντε χιλιόμετρα δυτικά απο το Βόλο πάνω στο βουνό, όπου μας περίμενε μια μεγάλη πορεία μέχρι να φτάσουμε στον καταβλυσμό και να στήσουμε τις σκηνές μας.
Κάθε λόχος έιχε το χώρο του, τουαλέτες πάνω στο λόφο, εστιατόριο κοινό κάτω απο μιά μεγάλη σκηνή, και πολλές αμυγδαλιές. Κάθε μέρα ανεβέναμε στο βουνό, μια απόσταση ενάμισι χιλιόμετρο μέχρι το πεδίο βολής, εκεί ανεβοκατεβαίναμε τους λόφους όσες φορές αντέχαμε με πύρ και κίνηση, και μετά επιστρέφαμε πίσω στο χώρο μας. Αυτό γινόταν τρέις φορές τη μέρα, πρωινή, απογεματινή και βραδινή εκπαίδευση δηλαδή πολλά χιλιόμετρα τη μέρα, σε ήλιο, βροχή και σκοτάδι. Στα σκηνάκια μας όταν φτάναμε δεν περνούσαμε όμως καλύτερα γιατί με την ένταση που είχαμε κάναμε φασαρία, που ενοχλούσε το διοικητή στα 200 μέτρα μακρυά μας και αυτός με την σειρά του ενοχλούσε το Λοχαγό μας και αυτός μας ανεβοκατέβαζε στο λόφο πάνω από το λόχο σε 60 δεύτερα, ή 50 αν δεν ανταποκρινόμασταν. Καμιά φορά πέφταν και τα σκηνάκια που με τόσο κόπο είχαμε στήσει, αν δεν κάναμε τα προβλεπόμενα.

Η δική μου ιστορία έχει ως εξής.
Τις πρώτες μέρες ήμουν κανονικά στην εκπαίδευση και ανεβοκατέβαινα λόφους στο πυρ και κίνηση, μέχρι που μια μέρα είπαν να διώξουν ένα άτομο από τρεις ομάδες που είχαν περίσσευμα, και επειδή μια μέρα δεν μπόρεσα να ανταποκριθώ ήμουν ο νούμερο ένα υποψήφιος. Μας τοποθετούσαν στην βάση του λόφου σε μία γραμμή, και σε παράλληλες πορείες πρέπει να ανεβούμε το βουνό ταυτόχρονα σε μια γραμμή. Εκείνη τη μέρα με έβαλαν σε μια διαδρομή που τα τσαλιά (αγκαθωτοί πρίνοι) ήταν πάνω από 2 μέτρα και δεν μπορούσα να πάω πλαγιότερα γιατί θα βρισκόμουν στο πεδίο βολής των διπλανών μου, οπότε η μόνη λύση ήταν το σκαρφάλωμα, έτσι ενώ οι άλλοι περπατούσαν πάνω από τα τσαλιά εγώ σκαρφάλωνα. Οπότε έφαγα και την καμπάνα.
Και ενώ δεν πρόλαβα να λυπηθώ που με έβγαλαν από την άσκηση με ζήτησαν να πάω να στήση την θέση μάχης του ελεύθερου σκοπευτή (η καλύτερή μου!!!!). Το κάναμε κούκλα, από δίπλα να περνούσες δεν το έβλεπες. Τελικά εκεί που νόμιζα πως θα φυλάω σκοπιά την μεγάλη μέρα με ζήτησαν για ασφάλεια στο πεδίο της μάχης. Ήμουν η "πόρτα" του πεδίου, έλεγα ποιος θα μπει και ποιος όχι ;)

Τώρα είμαι Θεσσαλονίκη (και καθαρίζω τα μυγάκια από την ζελατίνα) και μου φαίνεται ομορφότερη από ποτέ.

Και επειδή αυτά τα γράφω στη μονάκριβή μου άδεια δεν μπορώ να μακρηγορήσω.




Η τέντα μου!



Δύο φίλοι κατα τις 6 το πρωί, ενώ είμαι σκηνοφύλακας.



Το τρελό καταδρόμι, ενώ κάνω άσκηση με αβολίδωτα και έχω την τάπα αερίων στην κάνη ώστε να μπορεί να οπλίσει.

Τα τσαλιά που λέγαμε στο χαμηλό τους.

Φωτό για ταπετσαρία.

Άλλα δύο καταδρόμια.



Η θέα στο Βόλο απο το πέτρινο οχυρό που έστησα, κατα την άσκηση άμυνα και απαγκίστρωση.



Αριστερά φάινεται ένα πέτρινο οχυρό.



Οι ασφάλειες μεταφέρονται μέ την καναδέζα.



Τι κρύβει η βαλίτσα;



Το απόλυτο sniper όπλο. Barrett! Αν το βλήμα περάσει 10 εκατοστά δίπλα σου σε σκοτώνει αν σε αγγίξει σε κόβει στην μέση λόγο στροβιλισμού και μεγάλου όγκου. Χρησιμοποιείται αυστηρά για καταστροφή αρμάτων!



Μέσα σε μία από τις θέσεις βολής.



Όψη μέσα απο το αποστασιόμετρο.



Ένα φίδι σε μία ξιφολόγχη.



Και ο ιδιοκτήτης της ξιφολόγχης. Το έπιασα εν ώρα σκοπιάς, και το σχόλιο του Διηκητή που βρισκόταν εκεί κοντά "Μπράβο, μπράβο, έτσι πρέπει".



10 εκατοστά το μήκος του μαζί με το κοκάλινο κέρατο στον κώλο του.



Ελλάδα-Σουηδία 0-1 στα εστιατόρια μετά την βραδυνή αναφορά.


Τα εστιατόρια και το 2α ΜΑΛ γραμένο με πέτρες στο έδαφος (για να το βλέπει ο δορυφόρος, και μετά σου λένε να μην λές κουβέντα για το στρατιωτικά θέματα).



Ο χώρος αναφοράς, με τα μαγειρία αριστερά, το ΚΨΜ, ένα λόχο και τα εστιατόρια.



Ασφάλεια στην καναδέζα ακολουθούμενοι απο τα ΤΟΠ, ερπιστριοφόρα.



Για το Ηράκλειο είναι ότι πρέπει.



Η υπερπολυτερής καμπίνα του.



Κατηφορίζοντας προς τον καταβλυσμό μετά απο άσκηση.



Παρέα με τον Ηρακλή και το Stream του



Αγγαλιά το 11κιλό FM MAG πολυβόλο.



Μόλις ξεστήσαμε τα σκηνάκια για αναχώρηση.



Δοκίμασα να τρίψω λίγο το δέρμα μου και έγινε κάτι μαγικό! Έγινε λευκότερο! 7 μέρες χωρίς πλύσιμο και να είσαι μονίμως ιδρωμένος και στα χώματα δεν είναι και λίγο. Αφού ένα βράδυ ο συγκάτοικος μου που πρόλαβε να κάνει μπάνιο μια μέρα πριν από εμένα έκανε τρεις προσπάθειες να μπεί στην σκηνή μας, δυσανασχετώντας από την μυρωδιά. Τελικά το πήρε απόφαση και μπήκε. Είναι κάτι σαν το κρύο μπάνιο τελικά το συνηθίζεις.



Όσο ήμουν ασφάλεια δεχόμουν επίθεση από τσιμπούρια. Ένα από αυτά μπήκε στο σκίσιμο στο παντελόνι που φαίνεται σε μερικές φωτός και μου ρούφηξε το αίμα. Το τρελό είναι πως το πρωί του Σαββάτου που ξύπνησα στην Θεσσ/νίκη βρήκα τέσσερα τσιμπούρια κολλημένα πάνω μου.



Τα άρματα που πήραν μέρος στην άσκηση.



Ανηφόρες...



και κατηφόρες κατα την επιστροφή προς τα λεοφορεία.

Κρητικάκια.

Επιστροφή στην πανέμορφη και πεντακάθαρη φύση του ασπροπύργου.





Πυρ και κίνηση. Φαίνονται τα ψηλά τσαλιά (θάμνοι) που πέρασα εκείνη τη μέρα απο πάνω (μέσα). Και μετά η πορεία προς τον καταβλυσμό.





Ασφάλεια και η μεγάλη μέρα.





Ποδόσφαιρο και παραλαγή.





Κάλυψη απόκρυψη για τον ελέυθερο σκοπευτή. Με δρόμο διαφυγής και μεγάλη άνεση.