Ιστιοπλοϊκοι αγώνες ανοικτής θαλάσσης

Βρισκόμουν ακόμη στο νοσοκομείο, όταν δέχτηκα μια κλήση από το Δημήτρη και μου ζητούσε να συμμετάσχω στο ιστιοπλοϊκό του πλήρωμα για το τέλος της εβδομάδας που είχε αγώνες στον Άγιο Νικόλαο, για την Ναυτική εβδομάδα. Ενώ έπαιρνα το εξιτήριο μου δέχτηκα ακόμα μια κλήση από τον Νίκο για να συμμετάσχω στο ιστιοπλοϊκό τριήμερο που οργάνωνε μια άλλη μου παρέα, με κατεύθυνση την Σαντορίνη! Δύσκολο το δίλημμα, αλλά τελικά για κάποιο λόγο ακολούθησα το ένστικτο και μου βγήκε σε καλό.

Ο αδερφός με περίμενε στου Μανώλη για να φύγουμε για Κρήτη. Κάτω συνάντησα τα αγαπημένα πρόσωπα που τόσο καιρό είχα να δω και έφυγα για Άγιο για να περάσω μερικές μέρες με τους φίλους.
Μπάνιο στο βότσαλο, καφέ στο Αιολικό, φαγητό στην κουζίνα της οικοδέσποινας, μητέρας του Νίκου, και το βράδυ στο "molo", το "alexandros" και το 'pouerto".

Την κυριακή σηκώθηκα νωρίς νωρίς ενώ το προηγούμενο βράδυ είχα αλκοολιστεί και λικνιστεί στο χωρό, για να συναντήσω την ομάδα.

Ο αγώνας ξεκίνησε αλλά καθόλου ομαλά, μιας και στα πρώτα λεπτά είχαμε ατύχημα. Μετά την γραμμή της εκκίνησης ο αέρας μας πήγαινε προς το νησάκι απέναντι από το λιμάνι και με ένα τακ θα στρίβαμε προς την πρώτη σημαδούρα. Δεξιά μας είχαμε ένα Τσέχο και αριστερά ένα άλλο σκάφος, άν κάναμε τάκ θα χτυπούσαμε στον Τσέχο ενώ αν ποδίζαμε θα χτυπούσαμε το άλλο σκάφος. Και ενώ μας πλησίαζε το νησί και οι ξέρες του, φωνάζαμε στον Τσέχο να κάνει τακ για να ακολουθήσουμε εμείς και ο αριστερός μας, αλλά δεν ένοιωθε. Τακ επίσης μας φώναζε και ο αριστερός να κάνουμε, αλλά μάταια μιας και δεν μπορούσαμε λόγο Τσέχου. Τελικά δεν πήγαινε άλλο και κάναμε το τακ φωνάζοντας στον δεξιό να κάνει και αυτός. Ο οποίος δεν το έκανε γιατί ήθελε να πάρει καλύτερη γραμμή προς την σημαδούρα και τελικά μέχρι και την τελευταία στιγμή κράτησε το τιμόνι του σταθερό.

Η σύγκρουση ήταν αναπότρεπτη και το μόνο που όλοι κάναμε ήταν κα κρατηθούμε γερά από ότι βρισκόταν γύρω μας. Ζημιές σημαντικές ευτυχώς δεν είχαμε και έτσι μετά από έντονη λογομαχία συνεχίσαμε. Είχαμε την τελευταία θέση, αλλά προπορευτήκαμε σιγά σιγά, ακολουθώντας διαφορετική διαδρομή από όλα τα σκάφη, χρησιμοποιώντας τον αέρα που βρισκόταν απο την έξω πλευρά του νησιού.
Τερματίσαμε στη 3η πραγματική θέση άλλα, στην ουσία το σκάφος μας ήταν μικρότερο απο άλλα και έτσι βάση κανονισμού έπρεπε να μας δοθεί ένα χρονικό πλεονέκτημα (handicap), που θα μας έδινε σίγουρα την δεύτερη θέση ίσως και την πρώτη.

Το βράδυ μπροστά στην λίμνη είχε την μπάντα του Δήμου, πολύ κόσμο, στρατιωτικούς και πολιτικούς που έβγαζαν λόγο, και τον δήμαρχο της πόλης μας έκανε την απονομή του κυπέλλου και των μεταλλίων. Αποχαιρέτησα την ομάδα μου και γυρνώντας προς το Ηράκλειο έκανα μια στάση να δώ τους συγγενείς και έκανα και ένα δροσερό μεσονύκτιο μπανάκι.



Βόριο-ανατολική θέα προς την λίμνη από το σπίτι του Νίκου, με πρωταγωνιστή το "κτήνος".



Νότιο-ανατολική θέα, με πρωταγωνιστή το "θεριό".



Στο Αιολκό με το Νίκο και το Χρήστο.



Το Μάνο και το Μάριο.



Το Νίκο και το Θανάση.



Εδώ χoρός στο pouerto!



Εμπρός προς παρέλαση, Μαρς!



Κατηφορίζοντας προς την παραλία, και είμαι ακάλυπτος, αξύριστος και ακομβίοτος!



Το βότσαλο, καφές, θάλασσα, πορτοκαλάδα, θάλασσα, αντηλιακό θάλασσα, θάλασσα!



Με φόντο το πολεμικό πολοίο



Συνέχεια της επιτυχημένης σειράς φωτογραφιών με ανάκλαση από τα οπτικά ηλίου.



Μέρος του πληρώματος του S/Y EMMANUEL, Δημήτρης και Θανάσης.



Δημήτρης και John.



Crew: Θανάσης, Τίνα και Captain: Μανώλης



Με φόντο το λιμάνι.



Παίζοντας με τον βυθό και το σκάφος.



Στα πρασινογάλανα νερά των Αγίων Πάντων, το νησί απέναντι από τον Άγιο Νικόλαο.



Το κέρατο του Αγίου.



Η υποδοχή στη φρεγάτα.



"Κανονίζοντας" τον ήλιο.



Από την πλώρη του πλοίου.



Το κανόνι του πληρώματος.



Χρίστος και Θανάσης εν Αιολικό.



Είχε και επίδειξη με jetski στο λιμάνι, κάθε μέρα.



Λίγη ώρα πρίν ξεκινίσει η εκδήλωση.



Πάρε εδώ μετάλια!!!



Η απονομή!



Τοπική εφημερίδα "Ανατολή", διακρίνεται και η κάμερα στα χέρια μου που τράβηξα το παραπάνω βίντεο.