Φαράγγι Σαμαριάς

Με το τρένο από την προηγούμενη δημοσίευση κατέβηκα Αθήνα για να φτάσω Ηράκλειο και από εκεί Χανιά. Πριν φτάσω Χανιά βέβαια, έχασα το λεωφορείο, με θετικές τελικά συνέπειες μιας και η βόλτα μου στο μόλο κατέληξε βόλτα μέσα στο Κούλε και πολλές όμορφες φωτογραφίες. Μετά από μια σύντομη βόλτα με το Χρήστο και τον Κωστή στα Χανιά, καταλήξαμε στο σπίτι του Μανώλη όπου μετά από την σύντομη επίδειξη του πράσινου λέιζερ του μας έβαλε για ύπνο.

Το επόμενο πρωί ανεβήκαμε με το ΚΤΕΛ στον Ομαλό για ξεκινήσουμε την πορεία προς την Αγία Ρούμελη μέσα από το φαράγγι. Η διαδρομή ήταν εντυπωσιακή, με πανύψηλους πέτρινους όγκους να περιβάλουν τον ουρανό και καταπράσινα δέντρα να μας κάνουν σκιά. Χωρίς κανένα απρόοπτο και χωρίς τούμπες το διανύσαμε σε έξι ώρες. Στην Ρούμελη ίσα ίσα προλάβαμε το πλοίο της γραμμής που μας μετέφερε ώς το Λουτρό. Ένα απομονωμένο απο δρόμους και οδική συγκοινωνία χωριό στα νότια της Κρήτης μεταξύ Αγίας Ρούμελης και Χώρας Σφακίων.

Τα καταγάλανα νερά και η ηρεμία κυριαρχούσαν, μέχρι που ήρθε ο Κώστας :), ο οποίος φώναζε δυνατά την γνώμη του, να μήν πηδήξω από το πλοίο για να κάνω βουτιά στο λιμάνι. Και αφού το έμαθαν οι πάντες γύρω μας δεν είχα καμία όρεξη να το υλοποιήσω. Οπότε βρήκα ένα φάρο πάνω σε ένα ψηλό βράχο και υλοποίησα την επιθυμία μου για βουτιές.

Το δωμάτιο που μέναμε το βρήκαμε απο ένα τηλέφωνο στα ΚΤΕΛ, όπου τελικά ο ιδιοκτήτης του ήταν φίλος με ένα σφακιανό αλεξιπτωτιστή, σειρά μου.

Την επόμενη μέρα επέστρεψα στην φασαρία της ετοιμασίας της αναχώρησής μου για το στρατόπεδο.







Στις παραπάνω εικόνες έχω προσθέσει μπροστά απο το φακό τα πολωτικά μου γυαλιά στη μια εικόνα ενώ στην άλλη όχι. Η διαφορά είναι έντονη. Το ηθικό δίδαγμα είναι μην πετάτε τα χρήματά σας σε όμορφα γυαλιά αλλά σε ποιοτικά.



Το λιμάνι του Ηρακείου.



Η φάτσα μου πάνω στον Κούλε.



Το κάστρο με πόλωση.



Φωτοοργασμός.



Χανιά



Η πραγματική σημασία του Ν.



Ομαλός.



Βαλσαμωμένος σκορπιός του φαραγγιού.



Η είσοδος.



Η θέα προς τα κάτω.



Πρόσφατα μέτρα προστασίας για τις πτώσεις από πέτρες.



Το μοδέλο.



Στην κοίτη του ποταμού.



Μετέωρος λίγο πριν κατεβούμε από το βουνό.



Η γέφυρα που οδηγεί στο χωριό της Σαμαριάς, στο μέσο του φαραγγιού.



Κλασσικός Κώστας τρώει πουράκια καθώς τρίβει τα πόδια του με τάλκ.



Αντιλιακό στον προβλεπόμενο εξοπλισμό, ακόμα και στα χείλια.



Μικρός καουμπόη.



Πριν εισέλθουμε στα στενά.



Ψηλά βουνά, ψηλά βράχια ...



Σωροί από στοιχισμένα βότσαλα που τοποθετούνται περιοδικά στην διαδρομή από τους διερχόμενους.



Μεγαλειώδες.



Βράχια, βλάστηση και τρεχούμενο νερό.



Σε κάποιο σημείο το φαράγγι απέκτησε περισσότερο ενδιαφέρον.



Καταδρομέας ψωνιστής.



Στενεύει και πάει.



Ποικιλία σχεδίων στους βράχους.



Μπροστά από τις πόρτες ποζάρουν τα καλά μου.




Πόρτες, πλακωτό, φεύγα ...



Το στενότερο και γνωστότερο σημείο του φαραγγιού.



Καμπύλες και φωτογράφοι.



Διασχίζοντας τις ξύλινες γέφυρες.



Στο τέλος το φαράγγι ανοίγει για να σε υποδεχτεί η θάλλασα.



Το καράβι για Σφακιά.



Αγία Ρούμελη polarized!



Τα νερά στα νότια της Κρήτης.



Το φαράγγι της Αράδαινας καθώς καταλήγει στη θάλασσα.



Τα καημένα αυτά τα έχω τρία χρόνια και τα χρησιμοποιώ στις καθημερινές μου εξόδους από το στρατόπεδο, και πέρασαν για δεύτερη φορά το φαράγγι.



Το Λουτρό.



Το νησάκι με το φάρο που σε υποδέχεται στο χωριό.



Το λιμάνι.



Χαρούμενοι μέχρι το κόκαλο.



Η θέα από το δωμάτιο.



Το βράδυ κουρασμένοι φιλοσοφήσαμε κυριολεκτικά πάνω από την θάλασσα, σε ένα ατμοσφαιρικό μαγαζάκι ...



... απολαμβάνοντας τα φώτα του λουτρού που καθρεφτίζονταν γύρω από τα καΐκια στα πράσινα νερά του λιμανιού.