1η ΜΑΛ Ε και ΜΠΛΟ και ΚΗ

Πέρασαν πολλές μέρες απο το τελευταίο μου άρθρο και το blog στοιχειώθηκε και ερημώθηκε, τόσο που αναρωτιέμαι αν θα αφήσει κανείς κανένα σχόλιο. Η ώρα του δεν ήρθε ακόμα να πεθάνει και έχω μερικά αναδρομικά βιντεάκια και εικόνες να προσθέσω ακόμα.



Το λελέ μου τζόκευ



Προβλεπόμενος ύπνος μεσα στην καναδέζα επιστρέφοντας απο άγημα στα Σφακιά για κάποιον καταδρομέα που φονεύθηκε στην Κύπρο το 74 και μόλις πρόσφατα με τη μέθοδο του DNA, τον αναγνώρισαν και του έκαναν στρατιωτική κηδεία. Προφανώς τα βραστά, τα γαμοπήλαφα και το ψητό μετά την κηδεία σερβιρήστηκαν πάνω από το κύμα σε μια ταβέρνα.




Ένα δυνατό καταδρομάκι της 2ας ΜΑΛ



Το σχέδιο αυτό κοσμεί το λόχο μας.





Ένα βράδυ ντακάραμε στο τραγούδι και καθώς άναβε το κέφι πήγε ο λεσχιάρχης και βούτηξε απο το ψηγείο το μπιτόνι με τη ρακί του Λοχαγού και το αδειάσαμε. Γίναμε καζίκια και στο τέλος μερικοί δεν μπορόυσαν να πάνε στην σκοπιά. Και εκεί που τραγουδούσαν και φωνάζαν αν δεν φάμε 20 μέρες φυλακή δεν έχει πλάκα η ρακί, μετά που βγήκαν αναφερόμενοι κλαιγόντουσαν. Αλλά πάνω απο όλα ευχαριστηθήκαμε σουβλάκια, ρακί και ριζίτικα τραγούδια, όσες φυλακές και αν πέσανε.



Παραπάνω απεικονίζεται η καθημερινότητα τον πρώτο μήνα στη 2α ΜΑΛ στον Ασπρόπυργο, όπου οι παλαιότεροι στρατιώτες, μια σειρά μεγαλύτεροι (3 μήνες παλαιότεροι) μας έσταζαν. Σιγά σιγά με τον καιρο χαλάρωναν τα πράγματα αλλά η παλειοσύνη πάντα υπήρχε.
Ίσως είναι αυτός ο λόγος που πολλοί δεν επιλέγουν ειδικές δυνάμεις, αλλά αν δεν αντέξεις αυτά πως θα αντέξεις σε πιο δύσκολες καταστάσεις :)