Στο Θέρισσο και τα Λευκά τα Όρη

Χρέη επιλοχία εκτελώ τόσο καιρό που είμαι στην Κρήτη και αυτό μου δίνει πολλά δικαιώματα για να κάνω εγώ τις επιλογές για το ποιος θα κάνει τί απο τους στρατιώτες μέσα στο στρατόπεδο.
Σήμερα αντί να ακολουθήσω την καθημερινή μου στρατιωτική βαρεμάρα και κούραση, ακολούθησα το ένστικτο που με καλούσε πάλι πίσω στα βουνά, μιας και είχε προγραμματιστεί πορεία με φόρτο (μπεργκιν πολλά κιλλά) για τον λόχο μου και κάθε φορά με έβαζα σκοπιά για να γλυτώσω την ταλαιπωρία.
Άκουσα όλη την μουρμουρα απο όσους δεν ήθελαν να πάνε πορεία και ήθελαν να τους χόσω στην σκοπιά και έβγαλα τις καταστάσεις.
Το μεσημεράκι ξεκινήσαμε για το Θέρισσο, με το φόρτο μας που λόγο παλαιότητας ήταν διαμορφωμένος λιγότερο απο 5 κιλά. Φούλ χαβαλέ στο λεοφωρείο "μπρέ συ Γιώργη! ααμπρρρ" για όσους ξέρουν, και αστειάκια με τουσ αξιωματικούς.

Η πορέια αφτή τη φορά δεν ήταν απο δρόμο αλλά απο τα κατσάβραχα και τα πουρνάρια. Ανεβήκαμε κατεβήκαμε, και ξάνα τα ίδια μέχρι να καταλήξουμε στο σπήλαιο των εφτά παίδων και το μοναστήρι της "Κυριακής" που έχαν πρόσφατα ανανεώσει οι αδελφές. Μας υποδέχτηκαν με πορτοκαλάδα κουλουράκια κωκάκια εκλέρ και παγωτό. Το μοναστήρι είχε πανέμορφη και παραδοσιακή αρχιτεκτονική και η γερόντισα μας είπε για την ιστορία του.

Το σούρουπο μας βρήκε όταν ολοκληρωσαμε την πιό όμορφη στρατιωτική μου πορεία.


















Η θέα απο το μπαλκόνι του φίλου μου στο παλιό λιμάνι που με φιλοξενεί, και έχω βάλει το laptop του για να γράψω το blog.