Εβδομάδα διακυμάνσεων

 Κρέμα Gruyère με μαρέγκα είναι ένα ντόπιο επιδόρπιο, όχι κάτι ιδιαίτερο αλλά δροσιστικό.

 Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο βρέθηκα σε ένα Ιρλανδικό πάρτι, καλεσμένος από τον σπιτονοικοκύρη μου και γνώρισα την παρέα της Ιρλανδικής παμπ της περιοχής.

 Είχα πολύ δουλειά!

 Πάρα πολύ.

 Το αυτοκίνητο κατέφθασε από το νησί και έφερε μαζί του τα απαραίτητα.

Οι ταλαιπωρημένοι οδηγοί, έμειναν αποκλεισμένοι ένα βράδυ στην Αγκώνα και μετά από 1000 χιλιόμετρα οδήγησης κατάφεραν να φτάσουν στο Πρενιάν. Με λίγη ξενάγηση και λίγη εξερεύνηση είδαν λίγο από την Ελβετία και το CERN.

Δοκιμάσαμε και το Rösti, ελβετικό πιάτο με ψιλοκομμένες πατάτες τηγανιτές συνοδευόμενο από μπέικον αυγό και τυριά.

 Δυστυχώς για το αυτοκίνητό μου, αν και είχε περάσει από δύο μηχανικούς στο Ηράκλειο δεν κατάφερε να αναρρώσει και το διατηρώ συνδεδεμένο με μηχανήματα για να το αναστήνω κάθε μέρα, ενώ δεν τα καταφέρνω τις μισές φορές και συνεχίζω να ποδηλατώ στους -16°C τα πρωινά.

Αυτός ήταν ο μισός λόγος που ο Ματ και ο Γιώργος έχασαν την πτήση τους στις 5 το πρωί, ενώ ο άλλος μισός είναι που ο Γάλλος ταξιτζής ενημέρωσε πως θα έρθει αλλά τελικά δεν του αρέσουν τα αγγλικά και δεν ήρθε. 

 Ένα ακόμα χτύπημα της τύχης ή κάποιου ασυνειδήτου έμελλε να  έχει το σαραβαλάκι κατά την μεταφορά και πρέπει να του αλλάξω παρμπρίζ. Αν και το ραντεβού με την Carglass έχει κανονιστεί λέω να ακυρώσω την Ελληνική μου ασφάλεια που δεν καλύπτει θραύση κρυστάλλων και να αγοράσω μια Γαλλική για να κάνω "ελληνική κομπίνα"και  να γλιτώσω τα 680 ευρώ αντικατάστασης.

 Μία νέα μέρα ξεκινά στις Άλπεις και είμαστε έτοιμοι για ενδυνάμωση των σχέσεων της ομάδας του ΒΙ.

 Σουγκόι!

 Από αριστερά-> Ασιάτης, Πολωνός, Έλληνας και Σλοβένος.

 Ένα μικρό διάλειμμα στο εστιατόριο επιβάλλεται μετά από τόσες πτώσεις.

 Αφιερωμένο στον μπαμπά του κοινοβίου.

 Λίγο croque-monsieur για να γεμίσουμε ενέργεια,

 και λίγο Vin chaud για να ζεσταθούμε και να παίρνουμε τις στροφές καλύτερα.

 Άρτος και θεάματα, με ένα νέο στυλ ξαπλωτούρας-σνόουμπόρντ. Τα κατάφερε για 200μ.

 Μετά τα Καρπάθια η οπτική γωνία έγινε θεσμός. Τώρα Άλπεις και μετά τι;

 Η ώρα που δύει ο ήλιος είναι η ώρα της αναχώρησης.

 Παρασκευή βράδυ και πρέπει να κοινωνικοποιηθώ παρόλο που το σπίτι με κρατάει αιχμάλωτο με την άνεση του και έχω να βάλω και το αμάξι μπρος. Οπότε βγήκα με μια ελληνική παρέα ψυχιάτρων και CERNομένων σε μικρασιατικο-ρεμπέτικη συναυλία στη Γενεύη.

Η εθνικότητά τους είναι Γαλλική ενώ ο τραγουδιστής έχει Έλληνες γονείς και μιλάει σπαστά Ελληνικά.

 Ο χώρος μικρός και οι θέσεις γεμάτες οπότε βολευτήκαμε στη σκηνή δίπλα στους μουσικούς.

 Το ρακόμελο ήταν κρύο, η ποσότητα μικρή και η τιμή 4 Φράνκα, αλλά τουλάχιστο η μουσική είχε πάθος.

 Καταλήξαμε σε ένα σπίτι για ρακί, Γαλλικά τυριά και Κρητικό λουκάνικο.

Και η εβδομάδα κλείνει στο σπίτι φτιάχνοντας τηγανίτες και γεμίζοντας με περισσότερες σελίδες το μπλόγκ.

Αν και τα νέα που προβάλλονται είναι τα καλά η εβδομάδα ήταν τρικυμιώδης. Για αρχή έρχεται το αμάξι με σπασμένο παρμπρίζ, μετά ανακαλύπτω πως ακόμα δεν μπορεί να πάρει μπρος μετά από μερικές ώρες ηρεμίας και μόνο αυτά θα μου κοστίσουν πάνω από 600 ευρώ για το τζάμι και αρκετά για να το πάω στην αντιπροσωπία της Mercedes-SMART της Γενεύης (Ελβετικές τιμές). Τα έξοδα δεν είναι το μεγάλο πρόβλημα της εβδομάδας αλλά το νέο που η γυναίκα του αδερφού της υπεύθυνης μου πέθανε και έπρεπε να αναχωρήσει για Ισπανία. Οπότε για τους επόμενους μήνες η διάθεση στο γραφείο δεν θα είναι όπως ήταν μέχρι τώρα.

Το μόνο που βοηθάει τώρα είναι ο χρόνος.