Λαμπερές Συννεφιές

 Η βραδινή μετακίνηση αντί του μετρό γίνεται με δημόσια ποδήλατα.

 Η διαδρομή περιλαμβάνει πάντα τον πύργο που ακόμα και απο μακρυά μας κρατάει συντροφιά.

 Στο Λούβρο χωρίς κόσμο μόνο τα μεσάνυχτα.

 Στο Le Comptoir General.

 Αφρικανικής διακόσμισης και ατμόσφαιρας.

 Περπατώντας στο ποτάμι.

 Σχεδόν έφτασα στη Νέα Υόρκη. Οι Γάλλοι δωρησαν το μεγάλο άγαλμα στην Αμερική και υπάρχουν ακόμα δύο στον κόσμο. Το ένα είναι λίγο παραπέρα απο τον πύργο.

 Πίσω από την Μαρίνα είναι η πόρτα της κουζίνας ενός μεξικάνικου ταχυφαγείου.

 Που κρύβει ένα όμορφο κρυφό μαγαζί για ποτο και μουσική.

 Είναι το Καντελαρία και αν δεν ξέρεις είναι αδύνατο να βρείς την είσοδο του.

 Έτρεξα στις Βερσαλίες την πρώτη μέρα που δεν είχε σύννεφα.

 Σάββατο, γιορτές και καλή μέρα ήταν αρκετά για να μακρύνει η ουρά της αναμονής, που ετυχώς γλύτωσα λόγο μιας φίλης που εργάζεται εκεί.

 Η πόλη του φωτός θέλει και φωτεινό παλάτι.

 Το συντριβάνι πίσω από το παλάτι και στο βάθος οι κήποι.

 Έυκολο να ξεχαστείς λιγάκι αν και το κρύο σε κρατάει σε εγρήγορση.

 Η θέα στο μεγάλο κανάλι.

 Η πρώτη φορά που επισκεύθηκα την σύγχρονη αψίδα του Παρισιού.

 Μπροστά από την αψίδα έχει στηθεί μια μικρή χριστουγεννιάτικη αγορά.

 Παραδίπλα είναι το εμπορικό 4Temps.

 Δεν έχει και πολύ μαγειρική στο σπίτι...

 Μια στάση στο Πομπιδού.

 Δεύτερη μέρα χωρίς πολλά σύννεφα και ξεμύτισα στην Μονμάρτη. Ξεκινώντας από το βαγόνι του μετρό μέχρι να φτάσω στην εκκλησία αννέβηκα πάνω από 30 ορόφους σκαλιά.

Στα σκαλιά μπροστά το ναό πέρα από την θέα μπορείς να απολαύσεις την ζωντανή μουσική και έναν μαύρο που κάνει κόλπα με την μπάλα (είναι κάπως γνωστός στο γιουτουμπ).

Ευτυχώς που πήγα στην εκκλησία της "Ιερής καρδιάς" γιατί γιορτές είναι και ήθελα να επισκευτώ κάποιο ναό.